Το τραγούδι της Αμαδρυάδας

Τα βήματά του έπεφταν βαριά στα σκαλιά. Σαν μην ήθελε να κατηφορίσει αλλά μια δύναμη σαν μαγνήτης τον τραβούσε στον κάμπο.

Βαριανάσανε. Δεν θα ήταν εύκολη η νύχτα σήμερα. Το ήξερε. Του ήρθαν στο νού τα λόγια του Ορσιφάντη: « Θα σου σβήσω ότι αγαπάς περισσότερο». Θα σου σβήσω είπε και όχι θα σου κλέψω ή θα σου σκοτώσω. Η περιουσία δεν σβήνει, κλέβεται. Και σίγουρα δεν εννοούσε να σβήσει τη δική του τη ζωή. Τι άλλο τότε;

Όχι , όχι δεν είναι δυνατόν! Όχι εκείνη!

Γρήγορα να προλάβει! Επιτάχυνε το βήμα του. Λαχάνιασε. Σταμάτησε για λίγο να ξαποστάσει σ’ένα βράχο. Είχε αφήσει πίσω του και τελευταία σπίτια του χωριού. Το ποτάμι να περάσει ήθελε και θα έμπαινε στο «κόσμο του κάμπου» Τον δικό του κόσμο.
Ξαφνικά, μια μελωδία λυπητερή αναδύθηκε πέρα από το ποτάμι..... Η φωνή της!

« Μη μου ζωγραφίζετε άλλους βοριάδες στο στήθος
Τον Ζέφυρο στείλτε τον γλυκό
Μήπως της φωτιάς σβήσει το μίσος

Αγγελέ μου, τη γλυκιά σου παλάμη έλα και δως μου
Δάκρυ πικρό ν’ακουμπήσω
Τη νύχτα αυτή τη σκληρή έλα να ψάξεις το φως μου»

Η Αμαδρυάδα μου με καλεί! Η ικεσία της σαν να έβαλε φτερά στα πόδια του .
Έφτασε κιόλας μπροστά στο ποτάμι. Το ποτάμι δεν υπήρχε πια. Στέρεψε.
Πόσο θα δίψαγε η Αμαδρυάδα του , σκέφθηκε με πόνο.
Λάθος.

Η Αμαδρυάδα του, η νύμφη που ζούσε αιώνες μέσα στο κορμό της ελιάς, έστεκε μπροστά του γυμνή χωρίς το λαδί της φόρεμα. Άδεια αγκαλιά τα κλαδιά της.

Ορσιφάντηηηη!Ούρλιαξε.

Έκανε ν’αγγίξει το κορμί της που άλλοτε έσφυζε από ζωντάνια. Η στάχτη μπήκε κάτω από το δέρμα του. Έφτασε βαθιά μες τη ψυχή του.

Στάχτη την έκανε και αυτή.
Τότε άκουσε πάλι τον θρήνο της αγάπης του:


« Μη μου ζωγραφίζετε άλλους βοριάδες στο στήθος
Τον Ζέφυρο στείλτε τον γλυκό
Μήπως της φωτιάς σβήσει το μίσος

Άγγελε μου, τη γλυκιά σου παλάμη έλα και δως μου
Δάκρυ πικρό ν’ακουμπήσω
Τη νύχτα αυτή τη σκληρή έλα να ψάξεις το φως μου»


Να μην την εγκαταλείψει του φώναζε! Άρχισε να σκάβει με μανία. Τα χέρια του μάτωσαν και πότισαν το χώμα. Όσο πιο βαθιά έσκαβε τόσο πιο δυνατά ακουγόταν το τραγούδι της.

Έφτασε ως τις πανάρχαιες ρίζες. Είναι ζωντανές! Αναφώνησε. Και τότε σταμάτησε και το τραγούδι. Δάκρυα κεχριμπαρένια κύλησαν από τα μάτια του, ενώθηκαν με το αίμα που έτρεχε από τα χέρια του και πότισαν και αυτά το χώμα.

Αποκαμωμένος ακούμπησε την πλάτη του στις ρίζες τις αγαπημένες.
Με την αγάπη του θα την έκανε πάλι να ανθίσει.

Πoιο αναπτυξιακό μοντέλο;;; Ποια κυβέρνηση;;

Είναι εύκολο να περάσεις τις καμένες δασικές εκτάσεις στην κατηγορία των πρώην καλλιεργήσιμων εκτάσεων, οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να πωληθούν για οικιστική ανάπτυξη. Οι τοπικοί αξιωματούχοι είναι συχνά πρόθυμοι να εξαγοραστούν, ενώ οι πολιτικοί έχουν την τάση να δίνουν «αμνηστία» στους υπεύθυνους για τα αυθαίρετα κτίσματα κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων.

Οι μεγάλες πυρκαγιές που κατέστρεψαν το ένα έκτο του δασικού πλούτου της Ελλάδας έφεραν με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα τη χρεοκοπία του αναπτυξιακού μοντέλου που εφαρμόζουμε. Με τις επιλογές μας οδηγούμαστε σε περιβαλλοντικό και κοινωνικό αδιέξοδο.

Όλοι γνωρίζουν πως καίγονται τις περισσότερες φορές τα δάση. Το ερώτημα είναι εάν έχουν το θάρρος να το πουν.. Η καταστροφή του δασικού πλούτου δεν είναι αποκλειστική υπόθεση της εκάστοτε κυβέρνησης γι’ αυτό άλλωστε οι μεγάλες πυρκαγιές δεν φαίνεται να επηρεάζουν καθοριστικά το αποτέλεσμα των εκλογών. Παρατηρήθηκε μία τάση φυγής ψηφοφόρων με οικολογικές και κοινωνικές ευαισθησίες από τα κόμματα εξουσίας προς την κατεύθυνση μικρότερων πολιτικών σχηματισμών. Αλλά τίποτα σημαντικό , τίποτα που να κάνει την διαφορά..

Το νέο μοντέλο νεοελληνικής οικονομικής ανάπτυξης «κάηκε» στις μεγάλες πυρκαγιές του καλοκαιριού. Η Αθήνα χωρίς των Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας θα κάνει νέο ρεκόρ ατμοσφαιρικής ρύπανσης και θα πέσει ακόμα πιο χαμηλά στη διεθνή αξιολόγηση της λειτουργικότητάς και της ποιότητας ζωής των κατοίκων και των επισκεπτών..

Χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον και στην ιστορία μας θα οδηγηθούμε στο περιθώριο..

Στη ρωγμή του χρόνου

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ

Τα διδάγματα του Αυγούστου..

Τον Αύγουστο του 2007 όλοι οι Έλληνες θα τον θυμόμαστε για πάντα.. Θα τον θυμόμαστε με θλίψη και πόνο για τις δεκάδες ζωές που χάθηκαν στον πύρινο εφιάλτη. Θα τον θυμόμαστε με δέος για την ασύλληπτη καταστροφή, η ένταση και η έκταση της οποίας ξεπέρασαν τα ανθρώπινα μέτρα.Θα τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την υπεράνθρωπη προσπάθεια εκατοντάδων ανθρώπων - πυροσβεστών, εθελοντών, και απλών πολιτών-, που έδωσαν με αυτοθυσία τη μάχη για να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που κινδύνευαν, αλλά και για χιλιάδες άλλους, που επέδειξαν πρωτοφανή αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς για την ανακούφιση των πληγέντων...

Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας..

Κάψανε την Ελλάδα μας και εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα...

*

Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας.. ότι πιο πολύτιμο..

*

Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να ριμάζουνε τις ζωές μας, να καίνε τα σπίτια μας;;

Τρίτη

Η καυτή.. η αφόρητη Τρίτη. Βρίσκεται ενδιάμεσα στη βδομάδα και στο πρόγραμμά σου..
Εξαντλημένη από το πρόγραμμα της εξεταστικής, διαβάσματος, δουλειάς, και ελαχίστου ύπνου. Να βρίσκομαι μέσα στο τρένο με δύο τσάντες γεμάτες βιβλία.

Η Θερμοκρασία και σήμερα θα ξεπεράσει τους 40 οC είπανε.. Μία Αθήνα καμήνι..
Είπα δεν θα ξανα αργήσω στη δουλειά και αυτό προσπαθώ να κάνω με πολύ κόπο.
Κουτουλάω και ακόμα είναι πολύ πρωί.
"Τρίτη είναι" σκέφτομαι... " αχ να ήτανε Πέμπτη.. που ανυπομονείς να έρθει και η επόμενη
μέρα για να σταματήσεις να δουλεύεις.. όχι όχι να 'τανε Παρασκευή καλύτερα.. που το απόγευμα έχεις καφεδάκι με τις φιλενάδες.."
"Πάντως όχι Τρίτη.. όχι Τετάρτη ούτε Τσαγκαρο Δευτέρα"

Στη δουλειά δεν με καταλαβαίνουν. Λες και είναι βαλτοί όλοι, δοκιμάζω τις αντοχές μου όπου
και αυτές έχουν στερέψει τώρα τελευταία.
Άλλα σου τάζουν στην αρχή όταν προσλαμβάνεσαι, όταν κερδίζεις με το σπαθί σου μια θέση στον ήλιο και άλλα συμβαίνουν στη συνέχεια. Δύο χρόνια πάνε τώρα..
Την αγαπώ αυτή τη δουλειά, τη νοιάζομαι και όμως είμαι αναλώσιμη.. Μου το δείχνουν όποτε πέσουν οι επιδόσεις μου. Όποτε κουραστώ.. "Μα είμαι και άνθρωπος"σκέφτομαι.

Κοιτάω έξω από το παράθυρο "Καλλιθέα" γράφει η ταμπέλα έχω ακόμα πέντε στάσεις. Όλα
μαζί τύχανε αυτό το καιρό. Και εγώ να τρέχω..
Αναλώσιμη..
Αναλώσιμη..
Το λέω για να το χορτάσω. Να το καταλάβω, να φύγουν οι ψευδαισθήσεις ότι και εκείνοι με νοιάζονται , εκτιμούν τις προσπάθειές μου.
Όμως όχι άλλο πράγμα η δουλειά. Η δουλειά είναι δουλειά .. δεν χωράει συναισθήματα

"Εκεί έξω πεινάει πολύς κόσμος καρδιά μου" μου λέει ο πατέρας μου όταν σκύβω το κεφάλι.
Και όσα δάκρυα κι αν θέλουν να τρέξουν από παράπονο τα σταματάω, έχει δίκιο σκέφτομαι..
Εξεπίτηδες το κάνουν κάθε τέτοια εποχή που έχω εξεταστική. Και όλα μέσα στο κεφάλι μου.. τι να πρωτο- αποστηθίσω.. τι να θυμάμαι.. εκκρεμότητες, συνεργάτες που πήραν τηλέφωνο, ή Αστικό ή Εργατικό Δίκαιο;

Θα ΄θελα να μπορούσα να εξαφανιστώ.. Θα 'θελα τα αφεντικά μου να μου έδιναν λίγες ώρες άδεια για να διαβάσω ( δεν συζητάω για μέρες.. όνειρο απατηλό)
Θα 'θελα να υπήρχε ανταπόκριση σε όλα αυτά που κάνω..
Όλη η μέρα κυμάνθηκε από 40 οC μέχρι 47 οC . Έβραζαν τα πάντα. Πέρασα ατελείωτες ώρες κάτω από το aircodition μα νοιώθω πεσμένη. Κ όχι από τους τυχερούς.
Φεύγουν οι ώρες άδικα και 'γω μένω με το καημό γιατί θέλω τόσο πολύ να διαβάσω.. :(

“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

Το σκέφτηκα πολύ πριν ανοίξω αυτό το blog.. Τελικά κατέληξα στην απόφαση ότι αστείρευτη αγάπη μου είναι η γραφή.. η δημιουργία.. η διατύπωση σκέψεων δικών μου και μη..
(Μάλλον πρέπει να μιλάω πολύ και στην πραγματικότητα..)


“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

Για που αλλού; Μα για Βαρκελώνη..


Σε μια εποχή που λατρεύει την επιστήμη και την τεχνολογία, εδώ υπάρχει ακόμα χώρος για τη μαγεία και το μεταφυσικό. Κάτω από την ομιχλώδη ατμόσφαιρα της κρύβονται οι πιο συναρπαστικές ιστορίες μυστηρίου. Στο δίπτυχο λογική και ευαισθησία επιλέξτε το δεύτερο και αφεθείτε στα θέλγητρά της

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη των μοντερνιστών. Η γαλλική art nouneau βρήκε τη βασίλισσα της Καταλανίας τους καλύτερους εκφραστές της. Gaudi, Picasso, Miro … όλοι πέρασαν από εδώ αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Κτήρια γεμάτα χρώματα που μοιάζουν ζωντανά και μουσική από πλανόδιες μπάντες.. Μια πόλη που σφύζει από τέχνη και ζωντάνια..

Οι κάτοικοι εδώ είναι φιλικοί και αυθόρμητοι, κάποιες φορές λίγο παραπάνω από το κανονικό, τόσο ώστε υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθούν αγενείς, αν τα γούστα σας κλίνουν προς το γαλλικό πρότυπο που επιβάλλει τυπικότητες όπως ευχαριστώ ή παρακαλώ. Στη Βαρκελώνη αυτά περιορίζονται στη βασική χρήση. Ωστόσο τις ώρες παραμονής σας σε κάποιο bar θα ακούσετε τις πρόσχαρες «καλημέρες ή καλησπέρες» να απευθύνονται από τους νεοαφιχθέντες σ’ όλους τους υπόλοιπους πελάτες.

Gaudi, Dali, Picasso, Miro είναι μερικοί μόνο από τους διάσημους καλλιτέχνες, «παιδιά» της περίφημης σχολής των μοντερνιστών με έδρα την Βαρκελώνη. Ποιος δεν γνωρίζει τα περίφημα έργα του αρχιτέκτονα Antoni Gaudi, που κοσμούν τους δρόμους της Βαρκελώνης. Το ιδιαίτερο στυλ του δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Κυματιστές φόρμες, έντονα χρώματα και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν σε παιδικά παραμύθια, όπως φρούτα ή λουλούδια, και σχεδόν παντού κολάζ από πολύχρωμα πλακάκια που καλύπτουν τμήματα προσόψεων, είτε πρόκειται για εκκλησίες είτε για κατοικίες. Τα κτήρια μοιάζουν ζωντανά και όταν τα κοιτάζει κανείς ταξιδεύει με όχημα τη φαντασία σε τόπους μαγικούς, σε μέρη όπου μια άλλη λογική κυριαρχεί… Πώς να εξηγήσεις εξάλλου τις ανθρωπόμορφες καμινάδες ή τις καλυμμένες με χρωματιστές πλάκες, σαν λέπια, σκεπές. Η διασκέδαση είναι τρόπος ζωής και φαίνεται σε κάθε δραστηριότητα και εκδήλωση της καθημερινότητας.

Vamos uva vuelta : θα πει πάμε μια βόλτα;;