Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας..

Κάψανε την Ελλάδα μας και εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα...

*

Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας.. ότι πιο πολύτιμο..

*

Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να ριμάζουνε τις ζωές μας, να καίνε τα σπίτια μας;;

Τρίτη

Η καυτή.. η αφόρητη Τρίτη. Βρίσκεται ενδιάμεσα στη βδομάδα και στο πρόγραμμά σου..
Εξαντλημένη από το πρόγραμμα της εξεταστικής, διαβάσματος, δουλειάς, και ελαχίστου ύπνου. Να βρίσκομαι μέσα στο τρένο με δύο τσάντες γεμάτες βιβλία.

Η Θερμοκρασία και σήμερα θα ξεπεράσει τους 40 οC είπανε.. Μία Αθήνα καμήνι..
Είπα δεν θα ξανα αργήσω στη δουλειά και αυτό προσπαθώ να κάνω με πολύ κόπο.
Κουτουλάω και ακόμα είναι πολύ πρωί.
"Τρίτη είναι" σκέφτομαι... " αχ να ήτανε Πέμπτη.. που ανυπομονείς να έρθει και η επόμενη
μέρα για να σταματήσεις να δουλεύεις.. όχι όχι να 'τανε Παρασκευή καλύτερα.. που το απόγευμα έχεις καφεδάκι με τις φιλενάδες.."
"Πάντως όχι Τρίτη.. όχι Τετάρτη ούτε Τσαγκαρο Δευτέρα"

Στη δουλειά δεν με καταλαβαίνουν. Λες και είναι βαλτοί όλοι, δοκιμάζω τις αντοχές μου όπου
και αυτές έχουν στερέψει τώρα τελευταία.
Άλλα σου τάζουν στην αρχή όταν προσλαμβάνεσαι, όταν κερδίζεις με το σπαθί σου μια θέση στον ήλιο και άλλα συμβαίνουν στη συνέχεια. Δύο χρόνια πάνε τώρα..
Την αγαπώ αυτή τη δουλειά, τη νοιάζομαι και όμως είμαι αναλώσιμη.. Μου το δείχνουν όποτε πέσουν οι επιδόσεις μου. Όποτε κουραστώ.. "Μα είμαι και άνθρωπος"σκέφτομαι.

Κοιτάω έξω από το παράθυρο "Καλλιθέα" γράφει η ταμπέλα έχω ακόμα πέντε στάσεις. Όλα
μαζί τύχανε αυτό το καιρό. Και εγώ να τρέχω..
Αναλώσιμη..
Αναλώσιμη..
Το λέω για να το χορτάσω. Να το καταλάβω, να φύγουν οι ψευδαισθήσεις ότι και εκείνοι με νοιάζονται , εκτιμούν τις προσπάθειές μου.
Όμως όχι άλλο πράγμα η δουλειά. Η δουλειά είναι δουλειά .. δεν χωράει συναισθήματα

"Εκεί έξω πεινάει πολύς κόσμος καρδιά μου" μου λέει ο πατέρας μου όταν σκύβω το κεφάλι.
Και όσα δάκρυα κι αν θέλουν να τρέξουν από παράπονο τα σταματάω, έχει δίκιο σκέφτομαι..
Εξεπίτηδες το κάνουν κάθε τέτοια εποχή που έχω εξεταστική. Και όλα μέσα στο κεφάλι μου.. τι να πρωτο- αποστηθίσω.. τι να θυμάμαι.. εκκρεμότητες, συνεργάτες που πήραν τηλέφωνο, ή Αστικό ή Εργατικό Δίκαιο;

Θα ΄θελα να μπορούσα να εξαφανιστώ.. Θα 'θελα τα αφεντικά μου να μου έδιναν λίγες ώρες άδεια για να διαβάσω ( δεν συζητάω για μέρες.. όνειρο απατηλό)
Θα 'θελα να υπήρχε ανταπόκριση σε όλα αυτά που κάνω..
Όλη η μέρα κυμάνθηκε από 40 οC μέχρι 47 οC . Έβραζαν τα πάντα. Πέρασα ατελείωτες ώρες κάτω από το aircodition μα νοιώθω πεσμένη. Κ όχι από τους τυχερούς.
Φεύγουν οι ώρες άδικα και 'γω μένω με το καημό γιατί θέλω τόσο πολύ να διαβάσω.. :(

“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

Το σκέφτηκα πολύ πριν ανοίξω αυτό το blog.. Τελικά κατέληξα στην απόφαση ότι αστείρευτη αγάπη μου είναι η γραφή.. η δημιουργία.. η διατύπωση σκέψεων δικών μου και μη..
(Μάλλον πρέπει να μιλάω πολύ και στην πραγματικότητα..)


“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

Για που αλλού; Μα για Βαρκελώνη..


Σε μια εποχή που λατρεύει την επιστήμη και την τεχνολογία, εδώ υπάρχει ακόμα χώρος για τη μαγεία και το μεταφυσικό. Κάτω από την ομιχλώδη ατμόσφαιρα της κρύβονται οι πιο συναρπαστικές ιστορίες μυστηρίου. Στο δίπτυχο λογική και ευαισθησία επιλέξτε το δεύτερο και αφεθείτε στα θέλγητρά της

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη των μοντερνιστών. Η γαλλική art nouneau βρήκε τη βασίλισσα της Καταλανίας τους καλύτερους εκφραστές της. Gaudi, Picasso, Miro … όλοι πέρασαν από εδώ αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Κτήρια γεμάτα χρώματα που μοιάζουν ζωντανά και μουσική από πλανόδιες μπάντες.. Μια πόλη που σφύζει από τέχνη και ζωντάνια..

Οι κάτοικοι εδώ είναι φιλικοί και αυθόρμητοι, κάποιες φορές λίγο παραπάνω από το κανονικό, τόσο ώστε υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθούν αγενείς, αν τα γούστα σας κλίνουν προς το γαλλικό πρότυπο που επιβάλλει τυπικότητες όπως ευχαριστώ ή παρακαλώ. Στη Βαρκελώνη αυτά περιορίζονται στη βασική χρήση. Ωστόσο τις ώρες παραμονής σας σε κάποιο bar θα ακούσετε τις πρόσχαρες «καλημέρες ή καλησπέρες» να απευθύνονται από τους νεοαφιχθέντες σ’ όλους τους υπόλοιπους πελάτες.

Gaudi, Dali, Picasso, Miro είναι μερικοί μόνο από τους διάσημους καλλιτέχνες, «παιδιά» της περίφημης σχολής των μοντερνιστών με έδρα την Βαρκελώνη. Ποιος δεν γνωρίζει τα περίφημα έργα του αρχιτέκτονα Antoni Gaudi, που κοσμούν τους δρόμους της Βαρκελώνης. Το ιδιαίτερο στυλ του δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Κυματιστές φόρμες, έντονα χρώματα και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν σε παιδικά παραμύθια, όπως φρούτα ή λουλούδια, και σχεδόν παντού κολάζ από πολύχρωμα πλακάκια που καλύπτουν τμήματα προσόψεων, είτε πρόκειται για εκκλησίες είτε για κατοικίες. Τα κτήρια μοιάζουν ζωντανά και όταν τα κοιτάζει κανείς ταξιδεύει με όχημα τη φαντασία σε τόπους μαγικούς, σε μέρη όπου μια άλλη λογική κυριαρχεί… Πώς να εξηγήσεις εξάλλου τις ανθρωπόμορφες καμινάδες ή τις καλυμμένες με χρωματιστές πλάκες, σαν λέπια, σκεπές. Η διασκέδαση είναι τρόπος ζωής και φαίνεται σε κάθε δραστηριότητα και εκδήλωση της καθημερινότητας.

Vamos uva vuelta : θα πει πάμε μια βόλτα;;

Σενάριο απόδρασης…

Κάθε βιβλίο είναι ένα καινούργιο μεγάλο ταξίδι.

Ταξίδι σημαίνει ζωή. Τα ταξίδια μεγαλώνουν τη ζωή μας, την πλουτίζουν όπως άλλωστε κάνουν και τα βιβλία.

«Το βλέμμα της Δανάης ξεφύλλιζε ανόρεχτα κι αδιάφορα στα προάστια της Αθήνας.
Ξαφνικά η καρδιά της αναπήδησε. Πετάχτηκε πάνω κι έβγαλε το κεφάλι της σχεδόν έξω από το παράθυρο. Η κουρτίνα παρασυρμένη από το ρεύμα αέρα ήρθε και της έκρυψε την εικόνα. Την ακινητοποίησε μια απότομη κίνηση. Και τότε είδε εκεί, στον δρόμο που προχωρούσε παράλληλα με τις γραμμές, τη μηχανή του Πέτρου! Η καρδιά της πήγε να σπάσει! Ένιωθε τους χτύπους της να πιέζουν δυνατά τους κροτάφους. Ένα αίσθημα αναπάντεχης χαράς και συγχρόνως λύπης ήρθε να της κρατήσει συντροφιά. Σήκωσε τα χέρια της και χαιρέτησε ξανά και ξανά.

- Άνεμος! Είναι ο θεός Άνεμος! σκέφτηκε και με την αναστροφή του χεριού σκούπισε δυο ανυπόμονα ρυάκια πριν αυτά προλάβουν να γίνουν σταγόνες και να παρασυρθούν απ’ την ορμή του αέρα έξω από το ανοιχτό παράθυρο.»

(- Γυρίζω Σάββατο. Με την αμαξοστοιχία των οκτώ. Ονειρεύομαι στην αποβάθρα να δω τον Άνεμο καβάλα στη μηχανή του. Πεθύμησα την ανάσα σου και τη φωνή σου...)