Σκέψεις, λέξεις , ενοχές

10 Στρατηγικές χειραγώγησης πολιτών από τα ΜΜΕ

2011-11-28T15:32:00.000+02:00

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι συνέταξε μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Η Θάλασσα των Σαργασσών

2009-09-06T23:38:00.004+02:00

Όταν ο Κολόμβος έκανε το ταξίδι του προς το Νέο Κόσμο, βρέθηκε κάποια στιγμή να πλέει σε μια θάλασσα γεμάτη φύκια, γεγονός που τον έκανε να πιστέψει ότι πλησίαζε τη στεριά. Όταν προσπάθησε να βυθομετρήσει δε μπόρεσε να βρει το βυθό, καθώς σε αρκετά σημεία αυτός βρίσκεται σε βάθος μεγαλύτερο των 5.000 m. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Θάλασσα των Σαργασσών δεν έπαψε ποτέ να είναι ο φόβος και ο τρόμος των ναυτικών.

Στην περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στον 20^ο και τον 35^ο βόρειο παράλληλο και ανάμεσα στον 30^ο και τον 75^ο δυτικό μεσημβρινό, ο Ατλαντικός ωκεανός είναι καλυμμένος από ένα πυκνό στρώμα φυκιών. Ο βυθός του ωκεανού βρίσκεται σε βάθη 1.500-7.000 m. Το φύκι Sargassum αναπαράγεται μόνο του στην επιφάνεια του ωκεανού και λόγω των ασθενών θαλασσίων ρευμάτων ο κύριος όγκος του διατηρείται συσσωρευμένος σε εκείνη την περιοχή.

Η Θάλασσα των Σαργασσών χαρακτηρίζεται από αδύναμα θαλάσσια ρεύματα, υψηλή αλατότητα και μεγάλα διαστήματα άπνοιας. Στην εποχή των ιστιοφόρων, ένα πλοίο που θα κατέληγε στη Θάλασσα των Σαργασσών μπορούσε να παγιδευτεί για εβδομάδες ή και μήνες λόγω των αδύναμων ή ανύπαρκτων ανέμων. Για πολλούς αιώνες έφερε το χαρακτηρισμό «Θάλασσα των χαμένων πλοίων», καθώς πολλά ήταν τα σκάφη που παγιδεύτηκαν στα νερά της και μάλιστα διατηρήθηκαν εν πλώ με πληρώματα νεκρά από τη δίψα και την ασιτία.

Ένα άλλο από τα ονόματά της είναι «Οι παράλληλοι των Αλόγων» (μτφ του «Horse Lattitudes»), καθώς πολλά από τα Ισπανικά πλοία που κατευθύνονταν στο Νέο Κόσμο κουβαλούσαν τα άλογα των στρατιωτών. Όταν ένα πλοίο παγιδευόταν και τα πληρώματα άρχισαν να υποφέρουν από τη δίψα πετούσαν στη θάλασσα τα νεκρά ή ζωντανά άλογα ώστε να εξοικονομήσουν νερό.. Άλλα πλοία πολύ συχνά συναντούσαν τα κουφάρια των αλόγων να επιπλέουν στη θάλασσα.

Για αιώνες οι, πάντα προληπτικοί, ναυτικοί πίστευαν ότι η περιοχή ήταν στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των αλόγων και των ναυτικών που είχαν πεθάνει εκεί. Το θρύλο συντηρούσαν και οι συχνές ανακαλύψεις πλοίων εγκαταλελειμμένων. Αρκετές φορές τα πληρώματα εγκατέλειπαν τα ακινητοποιημένα από την άπνοια πλοία τους, προσπαθώντας να γλιτώσουν κωπηλατώντας τις σωσίβιες λέμβους.

Οι ναυτικές ιστορίες του 17^ου και 18^ου αιώνα μιλούσαν για δεκάδες πλοία που εξακολουθούσαν να πλέουν μπλεγμένα στα φύκια. Εγκαταλελειμμένα ή φορτωμένα με τα κουφάρια των άτυχων ναυτικών που παγιδεύτηκαν μαζί τους στο Σάργκασσο. Πλοία από όλες τις εποχές, από σπανιόλικα γαλιόνια κατάφορτα με χρυσάφι, μέχρι Ρωμαϊκές γαλέρες με σκελετούς να κρέμονται από τα κουπιά τους. Η Θάλασσα των Σαργασσών ήταν η Θάλασσα των Χαμένων Πλοίων, ένα κομμάτι ωκεανού που κάθε ναυτικός ήθελε να αποφύγει.

Ακόμα και σήμερα, πολλά μικρά σκάφη κινδυνεύουν εάν βρεθούν εκεί καθώς τα φύκια μπλέκονται στις προπέλες τους και τα ακινητοποιούν.

Η ψυχολογία των χρωμάτων..

2008-04-10T14:44:00.000+02:00

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

To χρώμα μας συγκινεί και μας εκφράζει. Αναμφίβολα, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι οι προτιμήσεις μας είναι έμφυτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρώμα είναι ταυτόχρονα μια θετική και μια αρνητική δύναμη. Το χρώμα είναι κραδασμός, κραδασμός είναι κίνηση, κίνηση είναι δραστηριότητα μιας θετικής ή αρνητικής δύναμης. Ο δημιουργικός κραδασμός και ο καταστρεπτικός κραδασμός προέρχονται από την ίδια πηγή. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε αυτήν την ενέργεια.
Ας δούμε τις επιδράσεις 5 βασικών χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου:

ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι το χρώμα του πνεύματος. Το σύμβολό του στοχασμού, της προσευχής και του ουρανού. Σχεδόν κάθε είδος γαλάζιου είναι καλό αλλά οι βαθύτερες αποχρώσεις του είναι καλύτερες. Το ανοιχτό γαλάζιο δείχνει μικρό βάθος και έναν αγώνα προς την ωριμότητα. Εκείνοι με την βαθιά απόχρωση γαλάζιου έχουν βρει το έργο τους κι έχουν συμμετοχή σ' αυτό. Είναι κυρίως πνευματικά προσανατολισμένοι. "Το γαλάζιο είναι το χρώμα της συμπαντικής έλξης" σύμφωνα με τον Μπίρρεν. Είναι, ακόμα, το χρώμα της απελευθέρωσης, του συντηρητισμού και της αποδοχής των υποχρεώσεων.

ΠΡΑΣΙΝΟ: Είναι ο κραδασμός της ζωής στην ανάπτυξη. Το καθαρό σμαραγδένιο πράσινο, ιδιαίτερα αν έχει μια χροιά γαλάζιου, είναι το χρώμα της θεραπείας. Είναι χρήσιμο, δυνατό και φιλικό. Έχει την συμπαντική έλξη της φύσης με την αίσθηση της ισορροπίας και της ικανότητας. Όσοι αγαπούν το πράσινο πιθανόν κατοικούν στο μεγάλο δάσος της ανθρωπότητας. " Είστε ένας αξιοσέβαστος γείτονας, κατασκευαστής σπιτιών, γονέας, ψηφοφόρος, κηδεμόνας, συνεργάτης". Η "πράσινη" προσωπικότητα προσπαθεί να υπερνικήσει την αντίθεση με σκοπό να επιτύχει αναγνώριση.

ΚΙΤΡΙΝΟ: Είναι το χρώμα της ενέργειας ή του σεξ. Μπορούμε ν' αποδώσουμε στο κίτρινο τα θετικά στοιχεία της δημιουργικότητας, εφευρετικότητας, επινοητικότητας, ανεξάντλητης ενέργειας, δύναμης ισχύος, θάρρους, αυτοπεποίθησης και δύναμης του χαρακτήρα. Επίσης, σ' αυτό αποδίδονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά της διαμάχης, εριστικότητας, δογματικότητας και του θυμού. Το άτομο που προτιμά το κίτρινο έχει την τάση να είναι απόμακρο από τους άλλους. Έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά σπάνια κάνει οτιδήποτε γι' αυτές. Το να απορρίπτει κανείς το κίτρινο, είναι σαν να απορρίπτει το καινούριο και την καινοτομία.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Είναι το χρώμα του ήλιου. Είναι ένα ζωτικό και γενικά ένα ωραίο χρώμα που δείχνει περίσκεψη και ενδιαφέρον για τους άλλους. Το χρυσαφένιο πορτοκαλί είναι ζωτικό και δείχνει αυτοέλεγχο. Ενώ το καφετί πορτοκαλί δείχνει μία έλλειψη φιλοδοξίας και μία στάση αδιαφορίας. Το άτομο που προτιμά το πορτοκαλί θέλει να επιτύχει σε οτιδήποτε ασχολείται. Αναζητά την διέγερση και αναζητά να βιώσει πλήρως την ζωή. Είναι ένα πνεύμα που αγαπά την ελευθερία, που χαίρεται να έρχεται σ' επαφή με τους άλλους, είναι εκ φύσεως ενθουσιώδες και ανταποκρίνεται σε οτιδήποτε νέο και συναρπαστικό. Αυτό το άτομο είναι αισιόδοξο για το μέλλον του, αναζητώντας να επεκτείνει συνεχώς τις δραστηριότητες του και έχει πολλά ενδιαφέροντα.

ΚΟΚΚΙΝΟ: Είναι ένας κραδασμός ώθησης που συνδέεται με την επιθετικότητα και την κατάκτηση. Είναι ένα ερεθιστικό χρώμα. Ο κόκκινος κραδασμός είναι το πνεύμα της δραστηριότητας, μια κινητήρια επιρροή. Μια προτίμηση γι' αυτό το χρώμα τονίζει μια δυνατή σεξουαλική ορμή, μια δημιουργικότητα, μία επιθυμία για νέα πράγματα και νέους φίλους, για ταξίδια και αλλαγές ακόμα και στο περιβάλλον. Στην αρνητική του όψη υπάρχει μία επιθετική, πολεμοχαρής στάση, εγωκεντρικότητα και αστάθεια. Μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρον για τα μυστικιστικά και τα απόκρυφα. Οι "κόκκινες" προσωπικότητες θέλουν να είναι οι εμπειρίες τους τέλειες και πλήρεις.

Το χρώμα είναι η ουσία της δύναμης και της ζωής γύρω μας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε χρωματικό κραδασμό εποικοδομητικά ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε καταστροφικά. Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σε αρμονία με την δημιουργική δύναμη ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά και για ιδιοτελείς σκοπούς. Η επίγνωση αυτής της αρχής μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερες ικανότητες για περισσότερη αρμονία.

Οι μοίρες!!

2008-04-02T11:05:00.000+02:00

Οι Μοίρες ήταν χαρακτήρες της Ελληνικής Μυθολογίας και παριστάνονταν, συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν. Ήταν τρεις, η Κλώθω, η Λάχεση και η Άτροπος, και οι αρχαίοι τις φαντάζονταν σαν τρεις γυναίκες που κλώθουν τα νήματα της ζωής των ανθρώπων.

Η Κλωθώ έγνεθε το νήμα της ζωής, αντιπροσωπεύει το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και θεωρείται η μεγαλύτερη από τις άλλες δύο. Πιστευόταν ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής του κάθε ανθρώπου, το πεπρωμένό του, που τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του.

Η Λάχεση μοίραζε τους κλήρους με το τι ήταν γραφτο να λάχει στον καθένα, αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.

Ενώ η Άτροπος έκοβε το νήμα της ζωής .Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. Έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της, ενώ η Κλωθώ γυρίζε το νήμα της ζωής και η Λάχεση μετρούσε τη διάρκεια. .

Η λέξη "μοίρα" παράγεται από το ρήμα "μοιράζω", και αντικατοπτρίζει την αντίληψη των αρχαίων ελλήνων σχετικά με το τυχαίο και το ασήμαντο τόσο της ανθρώπινης ζωής, όσο και της ευτυχίας ή δυστυχίας του κάθε ανθρώπου κα΄τα τη διάρκειά της.

2008-04-01T20:41:00.000+02:00

Τρεις φορές και η Σεβαστή έκανε τα καλωσορίσματα των Μοιρών για να καλομοιράνουν τα αγόρια της, να γίνουν καλότυχα, γενναία και γερά. Ζητούσε από τον Στεφανή να αλυσοδέσει στην αυλή το σκύλο, άνοιγε το μάνταλο, έστρωνε ένα χαμηλό τραπέζι, μιας και οι Μοίρες ήταν τρεις κοντές γριές κατά την παράδοση, έβαζε τρεις καρέκλες με μαξιλάρια αναπαυτικά για να τις καλοπιάσει κι απόθετε νερό, γλυκά και μύγδαλα πλάι σ’ ένα λυχνάρι μ ‘ ένα κερί αναμμένο για να ευχαριστηθούν για τη θαλπωρή και να ψιθυρίσουν για το κάθε της παιδί μια γλυκιά κουβέντα.

«Θα μου λείψεις πολύ αν σε χάσω», του έλεγε το κάλεσμά της,

Συνέπεια της παγκόσμιας θέρμανσης

2008-03-30T12:56:00.001+02:00

Μεγάλο κομμάτι πάγου κατέρρευσε στην Ανταρκτική

Ένα κομμάτι πάγου της δυτικής Ανταρκτικής, επτά φορές μεγαλύτερο από το Μανχάταν, κατέρρευσε ξαφνικά τον περασμένο μήνα, απειλώντας να παρασύρει στη θάλασσα ένα ακόμα μεγαλύτερο τμήμα επιπλέοντος πάγου.

Οι Βρετανοί και Αμερικανοί επιστήμονες που κατέγραψαν το φαινόμενο το αποδίδουν στην παγκόσμια θέρμανση.
Δορυφόροι κατέγραψαν στις 28 Φεβρουαρίου την διάλυση ενός τμήματος πάγου μήκους 41 χλμ και πλάτους 2,4 χλμ -ήταν η άκρη της μεγάλης κρηπίδας πάγου Ουίλκινς και βρισκόταν εκεί για εκατοντάδες χρόνια ή και περισσότερο, δήλωσε ο Ντέιβιντ Βόγκαν της βρετανικής αποστολής στην Ανταρκτική.

Η κρηπίδα πάγου Ουίλκινς στη δυτική Ανταρκτική είναι μια πλάκα επιπλέοντος πάγου έκτασης 12.950 χιλιομέτρων. Ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης, ολόκληρη η κρηπίδα συγκρατείται τώρα από μια λωρίδα πάγου πλάτους μόλις 5,6 χλμ, η οποία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο νησιά.

«Η κρηπίδα κρέμεται από μια κλωστή» προειδοποίησε ο Βόγκαν, ο οποίος είχε προβλέψει παλαιότερα ότι η παγοκρηπίδα Ουίλκινς θα έχει καταρρεύσει σε 15 χρόνια από σήμερα.
Αν και η αποκόλληση παγόβουνων είναι σύνηθες και φυσιολογικό φαινόμενο, η διάλυση τόσο μεγάλων κομματιών πάγου είναι ασυνήθιστη, αν και γίνεται όλο και συχνότερη τις τελευταίες δεκαετίες.

Η τελευταία κατάρρευση δεν μπορεί να οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, αφού ο πάγος επέπλεε στη θάλασσα. Ωστόσο το φαινόμενο «αποτελεί ένδειξη ενός σημείου καμπής στο κλιματικό σύστημα» δήλωσε η Σάρα Ντας του αμερικανικού Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole.

Αν και η θερμοκρασία δεν ανεβαίνει στο μεγαλύτερο τμήμα της Ανταρκτικής, η Ανταρκτική Χερσόνησος, στην οποία ανήκει η κρηπίδα Ουίλκινς, πλήττεται από άνοδο της θερμοκρασίας κατά μισό βαθμό Κελσίου ανά δεκαετία.

Τα τελευταία 50 χρόνια η Ανταρκτική έχει χάσει 13.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα πάγου, ένα φαινόμενο που θα μπορούσε να ανεβάσει σημαντικά τη στάθμη της θάλασσας εάν συνεχιστεί.
Επτά κρηπίδες πάγου έχουν καταρρεύσει από τη δεκαετία του 1970, οι τελευταίες το 1995 και το 2002.

σε όλο τον πλανήτη έσβησαν τα φώτα για την «Ώρα της Γης»

2008-03-30T11:39:00.001+02:00

Συσκότιση στους ουρανοξύστες του Σικάγο

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έσβησαν τα φώτα για μία ώρα, το Σάββατο, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την ανησυχία τους για την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη.

Περισσότερες από 380 πόλεις και 3.500 επιχειρήσεις σε 35 χώρες συμμετείχαν στην συμβολική κίνηση για τη σωτηρία του πλανήτη με το όνομα «Η Ώρα της Γης» (Earth Hour) -μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε πέρυσι από το Σίδνεϊ.

«Η Ώρα της Γης δείχνει πως απλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να ενωθούν για να βρουν μια λύση για την κλιματική αλλαγή. Μπορεί να γίνει», δήλωσε ο Τζέιμς Λιπ της WWF International, η οποία οργάνωσε την εκστρατεία.

Περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι έσβησαν τα φώτα τους για τα 60 λεπτά της «Ώρας της Γης», η οποία ξεκίνησε τον κύκλο της από τη Σούβα στα Φίτζι και το Κράιστ Τσερτς στη Νέα Ζηλανδία.

Τα φώτα της Όπερας του Σίδνεϊ και της Γέφυρας του Λιμανιού της πόλης έσβησαν και οι Αυστραλοί έκαναν πάρτι στις παραλίες με κεριά, έπαιξαν πόκερ υπό το φως των κεριών και έριξαν σε ποτάμια κεριά που επιπλέουν .

Στην Μπανγκόκ, επιχειρηματικές συνοικίες, εμπορικά κέντρα και φωτεινές επιγραφές έσβησαν, αν και ο φωτισμός των δρόμων διατηρήθηκε. Ένα μεγάλο ξενοδοχείο κάλεσε τους πελάτες του να δειπνήσουν υπό το φως τον κεριών και ανέφερε πως είχε μεγάλη επιτυχία.

Στην Κοπεγχάγη, το Τίβολι και το Βασιλικό Ανάκτορο και η όπερα σκοτείνιασαν για μια ώρα, ενώ έσβησαν και πολλά φώτα στους δρόμους της πόλης.

Στη Βρετανία, 26 πόλεις συμμετείχαν στην κίνηση.

Στην Αθήνα, έσβησαν τα φώτα στο Δημαρχιακό Μέγαρο και στο Λυκαβηττό.

Λίγα λόγια για τα δελφίνια

2008-03-28T15:59:00.001+02:00

Τα δελφίνια ανήκουν στην τάξη των κητοειδών (78 είδη περίπου) όπως και οι συγγενικές τους φάλαινες. Είναι θαλάσσια θηλαστικά, όχι ψάρια. Οι πρόγονοι των σημερινών δελφινιών εμφανίστηκαν πριν από 65.000.000 χρόνια και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι έχουν εξελιχθεί από τα κρεόδοντα που ήταν χερσαία θηλαστικά και έμοιαζαν με τα σημερινά σαρκοφάγα θηλαστικά της ξηράς που με την πάροδο του χρόνου προσαρμόστηκαν στο υγρό στοιχείο και στο θαλάσσιο περιβάλλον τα τελευταία 45-50 εκατομμύρια χρόνια και έγιναν αμφίβια, προτού εξελιχθούν σε θαλάσσια θηλαστικά. Κάποια είδη δελφινιών μπορούν να ζήσουν μέχρι και 40 χρόνια.

Τα δελφίνια κινούνται στο νερό με τη βοήθεια της δυναμικής ουράς τους . Η δύναμη της ουράς τους, τα κάνει να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες μέσα και έξω από το νερό, να κάνουν μεγάλα άλματα, να καταδύονται γρήγορα σε μεγάλα βάθη και να κυνηγούν την τροφή τους. Μερικές φορές η ουρά τους αποτυπώνει και τις διαθέσεις τους αφού όταν δούμε στη θάλασσα ένα δελφίνι να κτυπά με δύναμη την ουρά του στο νερό, τότε είναι ένα σήμα κινδύνου για να προειδοποιήσει το κοπάδι του, ή ένα σήμα ότι ενοχλείται από την παρουσία μας. Τα πλευρικά τους πτερύγια χρησιμεύουν για να μπορούν να κινούνται μέσα στο νερό και να χαϊδεύουν άλλα δελφίνια στις κοινωνικές τους συναναστροφές. Άλλωστε τα δελφίνια συνηθίζουν να κολυμπούν κοντά το ένα με το άλλο και να περιστρέφονται μαζί με αρμονικές κινήσεις.
Τα δελφίνια είναι τα μόνα ζώα που όπως και ο άνθρωπος κάνουν έρωτα όχι μόνο για να αναπαραχθούν αλλά και επειδή το απολαμβάνουν. Τα δελφίνια έχουν την ικανότητα να γεννούν ένα μωρό κάθε 1-3 χρόνια έπειτα από κύηση 12 μηνών. Ένα νεογέννητο Ρινοδέλφινο έχει μήκος από 90-130 εκατοστά του μέτρου και όταν ενηλικιωθεί θα φθάσει μέχρι τα 4 μέτρα. Το μωρό γεννιέται με την ουρά του, τρέφεται με γάλα και παραμένει με τη μητέρα του από 3 έως 6 χρόνια. Σε αυτή τη διάρκεια οι μητέρες διδάσκουν τα μικρά τους να κυνηγούν για την τροφή τους, να συναναστρέφονται μεταξύ τους και να ζουν ομαδικά. Μετά την ηλικία των πέντε ετών είναι ικανά προς αναπαραγωγή. Έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι μόλις γεννηθεί το μωρό η μητέρα εκπέμπει συνεχώς έναν ήχο ώστε να τον καταγράψει ως αποτύπωμα. Αυτός ο ήχος χρησιμεύει έτσι ώστε το νεογνό να τον αναγνωρίζει και να μη χάνεται, ενώ όταν ενηλικιωθεί το μικρό δελφίνι έχει την ικανότητα να τον μετατρέψει σε ένα δικό του αναγνωριστικό σήμα.

Η "κοινωνία" των δελφινιών. Τα θηλυκά συνήθως παραμένουν στο κοπάδι, ενώ τα αρσενικά πολλές φορές μετακινούνται και σε άλλα κοπάδια. Η κοινωνική οργάνωση των δελφινιών είναι υποδειγματική. Πολλά κοπάδια καθορίζουν την περιοχή που κινούνται και τρέφονται. Συνήθως, ανάλογα και με το είδος, σχηματίζουν οικογενειακές ομάδες, που οι δεσμοί τους διαρκούν ακόμη και για μια ζωή. Οι οικογένειες μιας ευρύτερης περιοχής συχνά αλληλοϋποστηρίζονται, κυρίως όταν υπάρχει κίνδυνος πνιγμού κάποιου μέλους τους, ενώ μερικές φορές βοηθούν και τα κήτη άλλων ειδών. Όταν ένα δελφίνι κινδυνεύει από πνιγμό και είναι ανήμπορο, τα άλλα δελφίνια το βοηθούν στηρίζοντάς το με το σώμα τους ή με το ρύγχος τους στην επιφάνεια για να αναπνεύσει. Τα δελφίνια συνηθίζουν να δημιουργούν "οικογένειες" και να συνενώνονται σε μεγάλα κοπάδια. Οι "οικογένειες" των δελφινιών μπορεί να αριθμούν ακόμη και εκατοντάδες άτομα. Όλα τα κήτη δείχνουν αξιοθαύμαστο αλτρουισμό και ουσιαστικά βοηθούν με αυταπάρνηση άλλα κήτη ή ακόμα και άλλα ζώα με πνεύμονες, για να μην πνιγούν. Είναι πάμπολλες οι αναφορές για διασώσεις ναυαγών ή και πιλότων από αυτά τα θηλαστικά.

Στις ελληνικές θάλασσες απαντώνται εννέα είδη δελφινιών από ένα σύνολο τριάντα δύο ειδών που παρατηρούνται παγκοσμίως. Από αυτά τα πιο συνηθισμένα είναι τέσσερα: το ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus), το ζωνοδέλφινο (Stenella coeruleoalba), το κοινό (Delphinus delphis), και με μικρότερη παρουσία το σταχτοδέλφινο (Grampus griseus). Πολύ πιο σπάνια συναντώνται το Μαυροδέλφινο, η Ψευδοόρκα, η Όρκα το Στενόρυγχο δελφίνι και η μικρή Φώκαινα.

Οι φυσικοί εχθροί των δελφινιών είναι ελάχιστοι. Φυσικοί τους εχθροί είναι οι καρχαρίες και ο άνθρωπος που με ή χωρίς τη θέλησή του τα σκοτώνει ή τα τραυματίζει με πολλούς τρόπους, όπως με τη θαλάσσια ρύπανση, την τυχαία σύλληψη τους με αλιευτικά μέσα, την υπερ- αλίευση, την εσκεμμένη θανάτωση τους, την υποβάθμιση της παράκτιας ζώνης και άλλα πολλά...

Πολλοί θάνατοι δελφινιών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν υπήρχε σωστή πληροφόρηση ή εάν είχαν μερικοί πολίτες ή φορείς την ευαισθησία να ανατρέξουν σε αυτούς που γνωρίζουν πραγματικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πάντοτε πως τα δελφίνια προστατεύονται με νόμους, γιατί είναι απειλούμενα είδη και οποιαδήποτε κακοποίησή τους θεωρείται παράνομη, γι' αυτό είναι καθήκον μας να τα προστατεύσουμε και να τα βοηθήσουμε σε μια δύσκολη κατάσταση.

Δελφίνια

2008-03-27T15:43:00.004+02:00

Εισαγωγή:

Δεκάδες μύθοι μιλούν για τις ιδιαίτερες σχέσεις τους με θεούς και ανθρώπους. Σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς ήταν ζώα ιερά. Στην αρχαία Ελλάδα δελφίνια συνόδευαν τους θεούς Ποσειδώνα και Απόλλωνα. Οι αρχαίοι Έλληνες τα σέβονταν και τα λάτρευαν, καθώς μέσα από αυτά διδάσκονταν το σεβασμό στη ζωή και τον φυσικό κόσμο.

"Στο δελφίνι έχει δοθεί η ιδιότητα που αναζητούν όλοι οι φιλόσοφοι, η ανιδιοτελής συμπαράσταση και φιλία" έλεγε ο Πλούταρχος, ενώ ήταν ο Αριστοτέλης που πρώτος κατέγραψε ότι δεν είναι ψάρια, αλλά θηλαστικά όπως οι άνθρωποι.

"Τα δελφίνια συμβολίζουν την ελευθερία, την χαρά, τη δύναμη, το μεγαλείο της φύσης, την αρμονία και τον αλτρουισμό. Είναι πλάσματα που επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους ενώ χαρακτηρίζονται κοινωνικά πλάσματα προσόν που τον ίδιο τον άνθρωπο πολλές φορές τον έχουν σώσει από βέβαιο πνιγμό. Είναι οι πολύτιμοι Φίλοι μας ... 'Ο Λαός της Θάλασσας' όπως αποκαλούσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι τα δελφίνια". (Αιμιλία Δρούγα)

Το δελφίνι που έσωσε τις φάλαινες

Μια πραγματικά απίστευτη ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας. Ένα δελφίνι έσωσε δύο φάλαινες –πυγμαίους (μητέρα και παιδί) από βέβαιο θάνατο. Ο «Μοκκο» όπως αποκαλούν οι επιστήμονες της Νέας Ζηλανδίας το δελφίνι, κατάφερε να οδηγήσει τις α- προσανατολισμένες φάλαινες σε βαθιά νερά, αφού πρώτα τις σταμάτησε από το να φτάσουν στην παραλία, όπου –σίγουρα- θα εγκλωβίζονταν στα ρηχά νερά. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος, πρόκειται για μοναδικό στα χρονικά φαινόμενο. Οι επιστήμονες προσπαθούσαν επί ώρες να αποτρέψουν τις φάλαινες από το να κατευθυνθούν στα αβαθύ. Για τον «Μόκκο» ήταν δουλειά λίγων λεπτών. Περίπου 700 φάλαινες βρίσκονται νεκρές στις παραλίες της Νέας Ζηλανδίας κάθε χρόνο.

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

2008-01-08T16:22:00.002+02:00

Η Αλκυόνη Παπαδάκη

Μια από της μεγαλύτερες μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας σήμερα..
Μια σύγχρονη μάγισσα του πεζού λόγου που έχει την ικανότητα να εκτινάσσει τις πωλήσεις των βιβλίων της σε δυσθεώρητα ύψη!
Μια ταλαντούχα θηλυκή πένα που ανακάλυψε αχαρτογράφητα κενά μέσα στις ψυχές των χιλιάδων φανατικών της και βεβαίως μοναδικούς τρόπους για να τα γεμίζει…

Η Αλκυόνη Παπαδάκη γεννήθηκε έξω από τα Χανιά. Ένας ποιητής θείος της τής έδειξε «τα χρώματα και τις μυρωδιές της φύσης», ενώ η ονειροπόλα μητέρα της διάβαζε δίπλα στο μαγκάλι «δακρύβρεχτες ιστορίες όπως "Ο Θεαγένης και η Χαρίκλεια"». Στην Αθήνα ήρθε για να σπουδάσει Φιλολογία (έτσι τουλάχιστον είπε στους γονείς της). Αντ' αυτού στρώθηκε να γράψει το πρώτο βιβλίο της, το οποίο κυκλοφόρησε με αυτοχρηματοδότηση: «Έτρωγα φακές για πολύ καιρό προκειμένου να το βγάλω». Ήταν μια πρώτη μορφή της Μπόρας η οποία βρήκε το κοινό της. Γράφτηκαν και κάποιες θετικές κριτικές, θυμάται η Παπαδάκη. Συμπτωματικά το διάβασε και ο Τάσος Βουρνάς, ο οποίος πρότεινε στην 20χρονη τότε πεζογράφο να δοκιμάσει την τύχη της στη δημοσιογραφία Έτσι τα μέσα της δεκαετίας του '60 βρίσκουν την Αλκυόνη Παπαδάκη να καλύπτει τα εργατικά ατυχήματα και συναφή θέματα στην «Αυγή». «Ποτέ δεν μπήκα στο κόμμα. Ποτέ δεν οργανώθηκα κάπου» διαφοροποιεί τη θέση της. Το πραξικόπημα και αργότερα ο γάμος και η ανατροφή του παιδιού την κρατούν μακριά από την εφημερίδα. «Δεν θα μπορούσα άλλωστε να τα κάνω και τα δύο: να κάνω ρεπορτάζ και να γράφω βιβλία. Εγώ με κάθε σελίδα που γράφω νιώθω να αδειάζω την ψυχή μου». Και από πού αντλεί τα θέματά της; «Από τη ζωή την ίδια. Δεν μιλάω για την ιστορία της ζωής μου, όμως, παρ' όλο που υπάρχει σε έναν μεγάλο βαθμό. Υπάρχει φιλτραρισμένη Άλλωστε χρησιμοποιώ επίσης το ιντερμέτζο (όπως ανακάλυψα μετά υπάρχουν τέτοια σημεία και στον "Ερωτόκριτο") για να ξεφεύγω. Είναι σαν να δίνω ένα σημείωμα στην τσεπούλα του αναγνώστη για να πορεύεται».

Χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά τον προφορικό λόγο. Η ζωή της ήταν γεμάτη περιπέτειες. Ήταν πάντοτε ατίθαση και έκανε αντικομφορμιστικές επιλογές. Πάντα αυτό που δεν έπρεπε: «Τα έχω πληρώσει αυτά. Περνάω πάντα από το ταμείο και πληρώνω για τις εμπειρίες μου»λέει η ίδια.

Τα μυθιστορήματα της τροφοδοτούνται από τις αναμνήσεις της και από τις αφηγήσεις φίλων και γνωστών. Δεν εξαντλείται όμως ποτέ το απόθεμα; «Μα εξαντλείται η ίδια η ζωή; Γράφεις ένα βιβλίο με κάποιες εμπειρίες, περνάει ο καιρός και έχεις άλλες εμπειρίες. Δεν τελειώνει ποτέ». Το πιο πρόσφατο Βαρκάρισσα της Χίμαιρας ήταν και το πιο επίπονο να γραφτεί. Αναφέρεται σε «δύσκολες καταστάσεις» και έπρεπε να περάσουν χρόνια «για να μη με πληγώνουν». Τα προηγούμενα μυθιστορήματα της έχουν τίτλους: Το χρώμα του φεγγαριού, Το κόκκινο σπίτι, Σκισμένο ψαθάκι, Η μπόρα, Αμάν... αμάν, Οι κάργιες, Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα (όλα από τις εκδόσεις Καλέντη).

«Είμαι διαφορετική» λέει. Τον τελευταίο χρόνο δεν γράφει κάτι. Ασχολείται με το χτίσιμο του σπιτιού της στη Σαλαμίνα: «Έχω ένα εισόδημα από τα βιβλία μου που μου επιτρέπει να ζω χωρίς να δουλεύω. Όχι πολλά πράγματα αλλά να, ήθελα να αγοράσω οικόπεδο για να έχω σπίτι. Δεν το θέλω το διαμέρισμα». «Ένα σπιτάκι απόμερο, στο δείλι, στον ελαιώνα». «Μου άρεσε στα Σελήνια και είναι στα μέτρα μου.».

Από τις τριακόσιες και πλέον χιλιάδες αντίτυπα που έχουν τυπωθεί μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια ένα 20% έχει διατεθεί δωρεάν, σε φυλακές, άλλα ιδρύματα, βιβλιοθήκες.

«Δεν ήμουν τόσο σκληρή. Δεν υπήρξα. (Όσες φορές το προσπάθησα, τα έκανα θάλασσα. Έδειξα τη σκληρότητά μου ακριβώς εκεί που δεν έπρεπε).

έχει έναν μοναδικό και ασύγκριτο τρόπο να διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή..

Τα χρώματα..

2008-01-07T16:18:00.001+02:00

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τι χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε το αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

-Αύριο πάλι, έγνεψε με τα κλαδιά της η κερασιά.
-Αύριο πάλι, έγνεψε μ’ ολόχρυσα γράμματα τ’ αστέρι στον ουρανό.
-Ξέρεις, είπε μια νύχτα το δέντρο, από τότε που σε περιμένω να φανείς στο γέρμα του ορίζοντα, οι νύχτες μου γέμισαν φως.

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

"Περιπλανώμενος"

2007-12-30T13:39:00.001+02:00

«Τι σημαίνει “περιπλανώμενος”, Μητέρα;» ρώτησα όταν γύρισα στο σπίτι.
«Περιπλανώμενος είναι αυτός που δεν έχει σπίτι.» Απάντησε η Μητέρα, όταν κατάφερε να σταθεροποιήσει τη φωνή της.
«Εμείς θα γυρίσουμε πάλι;» ξαναρώτησα.
«Δεν ξέρω» , είπε σχεδόν ψιθυριστά.
Εκείνο το βράδυ , καθίσαμε μπροστά στη φωτιά, καρφώνοντας το βλέμμα μας στις φλόγες. Ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι θα φεύγαμε το πρωί. Η οικογένεια μου ζούσε σε αυτόν τον τόπο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Λες και είχαμε αναδυθεί από το χώμα, γεννημένοι από τη σάρκα του τόπου, όπως τα δέντρα και τα λουλούδια, με ρίζες βαθιές που φύτρωναν, όχι από τα πόδια μας αλλά από τις καρδιές μας.

Νομίζαμε ότι, αν πέφταμε για ύπνο, αυτό θα σηματοδοτούσε και το τέλος της παραμονής μας. Θα τελείωναν όλες οι βόλτες μας στα χωράφια και στα δάση. Θα τελείωνε η ανάσα του καθαρού βουνίσιου αέρα που όλοι αγαπούσαμε τόσο πολύ. Θα τελείωνε το κούρνιασμα γύρω από τη θαλπωρή της φωτιάς για να ακούσουμε ιστορίες και τραγούδια. Θα τελείωνε ένας κόσμος που δεν θα ξαναβρίσκαμε ποτέ πια.

Η εξουσία του Ισχυρού...

2007-12-27T11:03:00.001+02:00

O Νίτσε είχε γράψει: «Η Παγκόσμια Ιστορία αναφέρεται σε κακούς, που έγιναν αργότερα καλοί». Μήπως είχε δίκαιο και , αν ναι, γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι εθιμικό δίκαιο ηγέτες και κατακτητές να εξοντώνουν ολόκληρους λαούς, σαν να είναι κατσαρίδες, αλλά να δίνουν χάρη στους αντιπάλους τους και πολλές φορές να τους χαρίζουν πάλι το θρόνο τους κάτω από τη κηδεμονία τους. Η σκέψη πως αυτό που θα έκαναν στον ισότιμο αντίπαλο τους μπορούσε να συμβεί κάποτε στους ίδιους τους απέτρεπε από την εκδίκηση. Οι ηγέτες έχουν την ευφυΐα να είναι αλληλέγγυοι στους ομοίους τους.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Διότι , όπως λένε οι κοινωνιοψυχολόγοι, προβάλλουν τη δυστυχία τους σαν μίσος, όχι στους ισχυρούς, που τους θαυμάζουν, αλλά σε ότι τους θυμίζει τον εαυτό τους. Περιφρονούν και μισούν τους αδύναμους, τους ανήμπορους, τους φυλετικά κατώτερους ότι δηλαδή θυμίζει την αντίθετη πλευρά της ανθρώπινης τάσης για ναρκισσιστική παντοδυναμία.

Όσο λοιπόν η πλειονότητα των ανθρώπων, ακόμη και στη δημοκρατία θα αυτομαστιγώνεται, έτσι θα γράφονται και τα βιβλία της Ιστορίας.
Οι «κατσαρίδες» θα συνωστίζονται στις προκυμαίες της Σμύρνης και της Χιροσίμα…

Τούρκικες πιέσεις στις ΗΠΑ έγραφε η εφημερίδα του ΜΕΤΡΟ τις προάλλες.. για να αποτραπεί η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από το Κογκρέσο. ..
Ο Μπους δήλωσε από την πλευρά του την προσωπική του αντίθεση και υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση του θα εργαστεί αποφασιστικά για να μην εγκριθεί το ψήφισμα. Τις δηλώσεις επιβεβαίωσε και ο Λευκός Οίκος..

Ξαφνικά ο «κακός» πρέπει να δηλωθεί στο βιβλίο της Ιστορίας ως «καλός».. Δικαίωμα απόφασης κανένα…
Δημοκρατία.. χμ ούτε ίχνος.. η εξουσία του ισχυρού μόνο!

Αλήθεια όσον αφορά το Κυπριακό πως το αποσιωπήσανε.. εκεί δεν υπάρχουν Έλληνες.. μήπως εκεί είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού?

Ανακύκλωση!!

2007-12-24T11:00:00.001+02:00

ΕΝΑ ΣΩΣΤΟ ΒΗΜΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο Δήμος Πειραιά εφαρμόζει για 1η φορά στην ιστορία της πόλης Ολοκληρωμένο Σύστημα Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης, δίνοντας τη δυνατότητα στους δημότες να επιστρέφουν για ανακύκλωση πλαστικά μπουκάλια, μεταλλικά κουτιά, γυάλινες φιάλες αλλά και μπαταρίες και μικρές ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές.
Το Σύστημα που εφαρμόζεται σε συνεργασία με την ΤΕΧΑΝ Περιβαλλοντική Διαχείριση, στηρίζεται στη χρήση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας για την παραλαβή, επεξεργασία και αποθήκευση των συσκευασιών. Οι δημότες αυτόματα επιλέγουν είτε να παραλάβουν το σχετικό κουπόνι για δωρεάν αγορές σε συμβεβλημένα καταστήματα είτε να δωρίσουν τη σχετική αξία υπέρ της ενίσχυσης κοινωνικού σκοπού.

ΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

2007-12-20T10:52:00.001+02:00

Για να μην ξεχνάμε ότι πάνω από όλα είμαστε και άνθρωποι...

ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΓΙΑ ΑΠΟΡΟΥΣ

Ρολά σήκωσε το απόγευμα της Δευτέρας το πρώτο Κοινωνικό Παντοπωλείο της Αθήνας, παρουσία του δημάρχου Αθηναίων.
Το Παντοπωλείο βρίσκεται στην οδό Σοφοκλέους 66, είναι αποτέλεσμα συνεργασίας του Δήμου Αθηναίων και του Ομίλου Carrefour Μαρινόπουλος και παρέχει δωρεάν είδη παντοπωλείου , απορρυπαντικά, κατεψυγμένα προϊόντα, ρούχα, είδη οικιακού εξοπλισμού, σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη ποιότητα των προϊόντων, στα οποία τίθενται εξαιρετικά αυστηρές προδιαγραφές , ώστε να εξασφαλίζονται όλες οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας.

Οι οικογένειες που «υιοθετεί» το Κοινωνικό Παντοπωλείο της Αθήνας επιλέγονται από τις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων βάσει συγκεκριμένων κοινωνικών κριτηρίων και έχουν πρόσβαση στο κατάστημα με την επίδειξη ειδικής κάρτας. Σκοπός του προγράμματος είναι η κάλυψη πρωτογενών αναγκών επιβίωσης απόρων οικογενειών, ώστε σε συνδυασμό με ένα συνολικό πρόγραμμα που καταρτίζεται για κάθε οικογένεια να είναι σε θέση σύντομα να στηρίζονται αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις.

Ξεπούλημα σιγά σιγά όλης της Ελλάδας

2007-12-16T10:50:00.002+02:00

Μία σειρά από στρατηγικές κινήσεις εις βάρος της Ελλάδας έχει ξεκινήσει.
Το Θέμα είναι τι θα απογίνουν οι οικογένειες που θα μείνουν άνεργες

Μετά την Ολυμπιακή, σειρά έχει ο ΟΣΕ.
Σχεδιάζονται διοικητικές αλλαγές και συγχωνεύσεις των θυγατρικών εταιρειών του Οργανισμού ο οποίος εμφανίζει τεράστιο έλλειμμα.. συνολικής αξίας 7,5 δις. Ευρώ. Τα στοιχεία αυτά έδωσε ο υπουργός Μεταφορών. Ο φάκελος του ΟΣΕ αναμένεται να ανοίξει τον Ιανουάριο και οι πρωτοβουλίες θα αφορούν συγχωνεύσεις θυγατρικών εταιρειών, νέα διοικητικά σχήματα, καινούργια επιχειρηματικά πλάνα αλλά και αλλαγές λειτουργικής διάρθρωσης.
Μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2008 θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών..για την παραχώρηση σε ιδιώτες μέρους των δραστηριοτήτων των ελληνικών λιμανιών (παραχώρηση Σταθμών εμπορευμάτων του ΟΛΠ και του ΟΛΘ) , όπως έκανε γνωστό χθες ο υπουργός Ναυτιλίας. Τα λιμάνια υπογράμμισε ο υπουργός θα διατηρήσουν το δημόσιο χαρακτήρα τους, ενώ η παραχώρηση θα γίνει με διεθνή πλειοδοτικό οργανισμό.

Υπάρχει περιθώριο διαπραγράτευσης τριών εβδομάδων μεταξύ των δύο μερών. Οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την εθελούσια έξοδο, στην περίπτωση που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση ή τη μετάταξη τους στο δημόσιο τομέα. Οι εργαζόμενοι που δεν θα επιλέξουν τις παραπάνω λύσεις, απορροφούνται σε άλλες δραστηριότητες του Οργανισμού, εξασφαλίζουν υποχρεωτικά την πρόσληψη τους από τον ανάδοχο με τα ίδια εργασιακά δικαιώματα

Και συνεχίζω:
Θέλουν να πουλήσουν τον ΟΤΕ

Αλλαγή στο ασφαλιστικό, ενοποίηση των ταμείων και μείωση των συντάξεων σε μία χώρα με ήδη χαμηλό υπόβαθρο στον τομέα της Οικονομίας και με πολίτες που στην πλειοψηφία τους ζουν σε άσχημες συνθήκες διαβίωσης..
Ενοποίηση των ταμείων.. για παράδειγμα λες και το “Χ” ταμείο Ι.Κ.Α. με τους ήδη συμβεβλημένους εργαζόμενους μπορεί να τα βγάλει πέρα.. θα μπορεί και μεθαύριο να αντεπεξέλθει με τέσσερις φορές επιπλέον εργαζόμενους…

Σχέδιο εξαφάνισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών Ενσήμων
Εξαφάνιση από τον εργασιακό χάρτη των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων με βάση τους σχεδιασμούς της Κυβέρνησης στο Ασφαλιστικό. Η Κυβέρνηση σκέφτεται ότι από τη στιγμή που θα περιορίσει τα επαγγέλματα, θα έχουν τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούνται με τους όρους των βαρέων και ανθυγιεινών πέντε χρόνια νωρίτερα από τους άλλους, ένας μικρότερος αριθμός από τους 700.000 εργαζομένους που εντάσσονται σε αυτή τη κατηγορία.
Στα βαρέα υπάγονται οι χώροι κυρίως παραγωγικής διαδικασίας με ελάχιστες εξαιρέσεις. Τα επαγγέλματα που υπάγονται στα βαρέα όπως λέει η κυβέρνηση είναι περίπου 53.. Σκοπεύει να τα εξαλείψει αλλά όχι απολύτως. Αλλά δεν έχει προσδιορίσει ακόμα πόσα τελικά θα μείνουν…

Και ο υπόλοιπος κόσμος που δεν είχε τη δυνατότητα μόρφωσης, πως θα καταφέρει να επιβιώσει όταν θα εξαλείψουν ή τουλάχιστον θα μειώσουν τα επαγγέλματα αυτά.. Η ανεργία ήδη μαστίζει την Ελλάδα σε σημαντικό ποσοστό… μάλλον η κυβέρνηση έχει σκοπό να το αυξήσει αυτό το ποσοστό παρά να το ελαττώσει..
Για να χρυσώσει το χάπι υπόσχεται στους εργαζομένους και αύξηση των μέτρων υγιεινής στους χώρους εργασίας και περισσότερα ρεπό, να περιορίσει το χρόνο απασχόλησης

Τρομερές αλλαγές συμβαίνουν στην χώρα μας τελικά..

Παραμύθι λυπητερό..

2007-12-14T12:14:00.001+02:00

Έσκυψε μπρος , ακούμπησε τους αγκώνες του στα γόνατα, ένωσε τα χέρια του πλέκοντας τα δάχτυλά του και κοίταξε επίμονα τη φωτιά. Εγώ έπαιζα με την κούκλα μου, αλλά τέντωσα τα αυτιά μου για να ακούσω, αφού είχα καταλάβει ότι ξεκινούσε κάποιο παραμύθι.

«Υπάρχει κάποιο μέρος στον ουρανό όπου ζουν άνθρωποι» ξεκίνησε ο Παππούς. «Έχουν μάτια και πάνω από το κεφάλι τους και έτσι μπορούν και βλέπουν προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Αν δώσεις το χέρι σε κάποιον από αυτούς, το χέρι σου θα κολλήσει με το δικό τους και δε θα μπορείς ποτέ να το πάρεις. Μία μέρα, ένας νεαρός άντρας προχωρούσε μέσα στο δάσος όταν του χίμηξε ένα αγρίμι που πετάχτηκε από ένα θάμνο. Ο άντρας φοβήθηκε και πισωπάτισε. Μετά, άρχισε να τρέχει. Το αγρίμι τον κυνήγησε και όλο και τον πλησίαζε. Στο τέλος, ο άντρας άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο για να γλιτώσει από το αγρίμι. Αλλά το αγρίμι άρχισε και αυτό να ανεβαίνει το δέντρο.
-Βοήθησε με, φώναξε ο άντρας, κοιτάζοντας προς τον ουρανό.

Και ξαφνικά, ένα χέρι εμφανίστηκε από τον ουρανό και ο άντρας πιάστηκε από αυτό. Το χέρι του κόλλησε στο άλλο που τον τράβηξε και τον έσωσε ακριβώς τη στιγμή που το αγρίμι θα τον έκανε κομμάτια»

Καθώς η πόλη χανόταν πίσω μας, θυμήθηκα και άλλη μία ιστορία που μας είχε πει ο Παππούς. Εκείνη με τον άνθρωπο που φωνάζει για βοήθεια σ’ αυτούς που βρίσκονται στον ουρανό και μετά σηκώνει το χέρι του και ένα άλλο χέρι τον τραβάει εκεί ψηλά. Αναρωτιόμουν αν ο Παππούς είχε καλέσει για βοήθεια από τα στρατόπεδα, αν είχε σηκώσει το χέρι του για να κολλήσει με το χέρι που τον σήκωσε στην άλλη ζωή. Μια ζωή όπου θα νιώθει ασφαλής, όπου θα μπορεί να κάθεται κοντά σε κάποια φωτιά και να παίζει το σουραύλι του και να μαθαίνει στα μικρά παιδιά την αλφαβήτα.

Δικά μου λόγια..

2007-12-13T11:53:00.001+02:00

Από μικρή σκεφτόμουν ποια είμαι και τι κάνω.. τι θέλω να γίνω και που έχω καταλήξει ως τώρα..
Κάποτε ήμουν ευτυχισμένη με πολύ λίγα πράγματα, τώρα καταλήγω να νοιώθω δυστυχία και απογοήτευση πολύ πιο εύκολα από ότι ευτυχία..
Όσο μεγαλώνουν οι ανάγκες, τόσο πιο πολύπλοκα γίνονται τα πράγματα..
Στην ατζέντα μου, δεκάδες post it με την λέξη "θέλω" συνέχεια.. θέλω και αυτό , θέλω και εκείνο..

Άλλοθι ψάχνω να βρω , για να μπορεί ο εαυτός μου να εργάζεται συνέχεια με σκοπό να αποκτήσει και άλλα και άλλα και άλλα.. για να μην σκέφτεται.. για να μην πληγώνεται με συναισθήματα.. Για να περάσει και αυτή η δύσκολη περίοδος που περνάει..

Τι κατάφερα ;;; τίποτα... μιζέριασα.. πόνεσα.. μελαγχόλησα.. τι να τα κάνεις τα θέλω αν δεν έχεις διάθεση ψυχική, και ελπίδα μέσα σου.
Μα όλα κάνουν τον κύκλο τους.. Και όπως είναι γνωστό ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν αλλάζει. Όσο και αν προσπάθησα να καταφύγω σε ξένους ρόλους που δεν μου ταιριάζανε, είναι της ζωής το γραμμένο κάποια στιγμή να εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου, ποια ήσουν και τι έκανες..

Από μικρή τη χαρά την έβρισκα με πολύ μικρά πράγματα, ήξερα να νοιώθω ευτυχισμένη και να κάνω και τους δικούς μου ανθρώπους ευτυχισμένους.. Παραμέλησα πολλούς ανθρώπους.. εννοώ είχα ακόμα περισσότερα να τους δώσω και δεν τους τα έδωσα ως τώρα..
Καιρός να αναπληρώσω τα κενά, να γεμίσω περισσότερο τις στιγμές τους..

Πρωταρχικός στόχος: Πατέρας.. Μητέρα ... και οι δυο μικρότερες αδερφές..
Ύστερα: Κολλητή και ίσως κάπου .... αν χρειαστείς την παρουσία μου και εσύ....

«Και όταν έβλεπα ότι πάντα μόνο σιωπή έβγαινε από κει, έμπαινα ήσυχα μέσα και έκλεινα τα μάτια μου. Τα άνοιγα απότομα και έλπιζα ότι θα έβρισκα όρθιο εκεί τον πατέρα μου να κρατάει ένα πέταλο ή κάποιο εργαλείο, το πρόσωπο του αναψοκοκκινισμένο από τη δυνατή φωτιά, ενώ ο Παππούς θα δούλευε με δύναμη τα φυσερά που ζωντάνευαν με θόρυβο τη φωτιά»

Συνέχεια της ιστορίας..

2007-11-27T13:55:00.001+02:00

Στα πρώτα χρόνια του πολέμου, η Τουρκία νικούσε, αλλά μέχρι το 1916 τα πράγματα είχαν γυρίσει. Τον πρώτο καιρό του πολέμου, υπήρξαν σποραδικές τρομοκρατικές ενέργειες κατά των Ποντίων και άλλων Ελλήνων από τους Νεότουρκους, ειδικά στα παράλια. Μετά τη σφαγή των Αρμενίων και Ασσύριων το 1915, οι διώξεις κατά των Ποντίων έγιναν πιο συχνές και πιο έντονες.

Ξανάρχισαν οι μαζικές απελάσεις που έγιναν κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες.
Πολλές χιλιάδες πέθαναν από τις μακροχρόνιες πορείες θανάτου, ενώ όλοι οι άνδρες μεταξύ είκοσι και πενήντα χρονών κλήθηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό με την απειλή καταδίκης σε θάνατο.
Στους περισσότερους χριστιανούς δόθηκε εντολή να παρουσιαστούν στα περίφημα Αμελέ Ταμπουρού τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, όπου τους έβαζαν να σπάνε βράχους και να ανοίγουν δρόμους για τον τουρκικό στρατό σε όλη την Τουρκία.
Κάποιους τους έστειλαν μέχρι τη Βαγδάτη στη Μεσοποταμία, άλλοι έφτασαν μέχρι τα βουνά του Καυκάσου.
Εκεί δούλεψαν στην κυριολεξία μέχρι θανάτου, χωρίς φυσικά να έχουν ούτε αρκετό φαγητό, ούτε ρουχισμό , ούτε στέγη...

Το καλοκαίρι του 1916, ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης, μιας πόλης στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, αφανίστηκε.

Ακούστηκε ότι την ίδια μοίρα είχαν και οι Έλληνες της Σαμψούντας, μιας άλλης παραλιακής πόλης. Με τη δικαιολογία ότι αναζητούσαν Πόντιους λιποτάκτες, έβαλαν φωτιά σε 88 χωριά του ποντιακού ελληνισμού.

Άρχισε μία εκστρατεία εκφοβισμών ,βιασμών, κλοπών και δολοφονιών την περίοδο μεταξύ 1914 και 1918, περισσότεροι από 100.000 Έλληνες Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους. Πολλοί άλλοι εγκατέλειψαν τη χώρα.

Για την Ιστορία: Πόντος σημαίνει..

2007-11-16T13:44:00.001+02:00

Η λέξη «Πόντος» είναι αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει «θάλασσα» και «Πόντιος» είναι «ο άνθρωπος της θάλασσας».

Από αυτές τις αρχαίες ελληνικές λέξεις πήρε το όνομα της και η οροσειρά αλλά και οι άνθρωποι που την κατοικούσαν, οι Πόντιοι.

Εδώ ήταν το μέρος όπου ο Ξενοφώντας και οι «μύριοι» βρήκαν καταφύγιο μετά την υποχώρηση τους από τη Μεσοποταμία το 400π.Χ. Ο μύθος του Ιάσονα και των Αργοναυτών για την αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος σχετίζεται με τους Πόντιους, όπως και ο μύθος του Ηρακλή που καταφέρνει να πάρει τη ζώνη της Αμαζόνας Ιππολύτης.

Ο φιλόσοφος Διογένης (περίπου 412-433 π.Χ.) που λέγεται ότι γυρνούσε με ένα φανάρι σε αναζήτηση ενός καλού ανθρώπου, καθώς και ο μεγάλος ιστορικός και γεωγράφος Στράβων (περίπου 63π.Χ.- 23μ.Χ.) ήταν αμφότεροι Πόντιοι.
Αυτοί ήταν οι Πόντιοι, ο λαός της μητέρας μου, και αυτή η ιστορία τους.

ΘΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ απλά να σας πω ότι αυτά που έπαθαν οι Πόντιοι οφείλονταν στο μίσος μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων και γι’ αυτό οι Τούρκοι μας έκαναν αυτά που μας έκαναν, αλλά δεν θα ήταν η αλήθεια. Τουλάχιστον, δεν ήταν αλήθεια στα μέρη τα δικά μας. Όλα τα γύρω χωριά ήταν τούρκικα και τουλάχιστον για όσο διάστημα θυμάμαι εγώ είχαμε ζήσει με τους Τούρκους χωρίς σημαντικά επεισόδια.

Υπήρχε μία περίεργη αντίφαση όταν αναλογιζόσουν από τη μία το γεμάτο βαρβαρότητες παρελθόν της τουρκικής ιστορίας και τις σημερινές ωμότητες κατά των Κούρδων και από την άλλη τον ζεστό και φιλόξενο λαό που συναντούσες τώρα πια μετά από χρόνια όταν επισκεπτόσουν τη χώρα. Από πού πήγαζε αυτή η βαρβαρότητα; Πως είχε ξεκινήσει; Όλες οι κοινότοπες απαντήσεις πέρασαν από το μυαλό μου, όπως η απληστία, η κατάκτηση και η κυριαρχία εδαφών, ο φόβος και ο φθόνος, αλλά αυτές ήταν απλά λέξεις. Ως συνήθως, ήταν δύσκολο να συμβιβαστεί κανείς με την αγριότητα στην ιστορία μιας χώρας και την ευγένεια που συναντούσε στους ανθρώπους της.

Ιστορία του Πόντου!

2007-11-13T14:28:00.001+02:00

Απόσπασμα από το βιβλίο της συγγραφέας Thea Halo «ούτε το όνομα μου»
Στο απόσπασμα η συγγραφέας κάνοντας ένα διάλογο με ένα δεκατετράχρονο Τούρκο μαθητή αναφέρει χαρακτηριστικά για τον αφανισμό των Ποντίων και των Ασσύριων καθώς και άλλων μειονοτήτων

«Ποια η γνώμη σου για το γεγονός ότι η βουλγαρική κυβέρνηση απέλασε όλους αυτούς τους Τούρκους» ρώτησε το αγόρι. «Δεν το βρίσκεις τρομερό;»

Η ερώτηση του με αιφνιδίασε. Δεν είχα κανένα σκοπό να αναμειχθώ σε πολιτικές συζητήσεις για όσο διάστημα θα βρισκόμουν στην Τουρκία. Αλλά είπα: «Εσύ τι νομίζεις για όσα έκανε η τουρκική κυβέρνηση στους Έλληνες και στους Αρμένιους παλιότερα;» Και όταν το είπα, κατάλαβα ότι το είπα χωρίς συναισθηματισμό, αλλά μάλλον με την ουδετερότητα που θα χαρακτήριζε ένα δημοσιογράφο και όχι την κόρη κάποιας από τα θύματα της τραγωδίας. Η συνειδητοποίηση αυτή λίγο με απασχόλησε και γύρισα να ακούσω τι θα μου απαντούσε το παιδί.
«Μα αυτό είναι διαφορετικό», είπε.
«Πως είναι διαφορετικό;»
«Οι Τούρκοι ζουν στην Βουλγαρία. Μερικοί γεννήθηκαν εκεί. Αυτή είναι η πατρίδα τους.» Το νεανικό του πρόσωπο ήταν ειλικρινές.
«Ναι», είπα «Έχεις δίκιο. Αυτό είναι διαφορετικό. Πολύ διαφορετικό. Στη Βουλγαρία, απλά έδιωξαν τους Τούρκους και τους επέτρεψαν να φύγουν ζωντανοί και με τα υπάρχοντά τους. Στην Τουρκία , εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες , Αρμένιοι και Ασσύριοι δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι υπέμειναν τις τρομερές πορείες θανάτου για να μπορέσουν να φύγουν.
Το στόμα του αγοριού έμεινε ορθάνοιχτο από την έκπληξη. «Αυτό δεν έγινε ποτέ» ,είπε «Δεν μπορεί να έχει γίνει!»
Έβλεπα ότι πίστευε όσα έλεγε και καταλάβαινα ότι είχα αρχίσει να ενοχλούμαι. Όχι μαζί του. Αυτό το κομμάτι της ιστορίας της Τουρκίας δεν το είχε μάθει, για προφανείς λόγους. Δεν είχαν άγνοια του παρελθόντος τους μόνο οι νέοι της Τουρκίας, αλλά η τουρκική κυβέρνηση κυριολεκτικά «εξαγόραζε την ιστορία της» στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, κάνοντας μεγάλες δωρεές με αντάλλαγμα την αποσιώπηση του βάρβαρου παρελθόντος της στα προγράμματα σπουδών. Ήταν ένα παρελθόν που μέχρι και τον Χίτλερ είχε εμπνεύσει. «Ποιος θυμάται τους Αρμένιους;» είχε ρωτήσει ο Χίτλερ, δικαιολογώντας τις σφαγές των Εβραίων και των άλλων εχθρών. Σωστά. Ποιος γνώριζε καν την ύπαρξη των Ελλήνων Ποντίων;

Και για την ιστορία η γενοκτονία των Ποντίων και των άλλων χριστιανικών μειονοτήτων έγινε μετά το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, όταν ο στρατηγός Μουσταφά Κεμάλ (που έγινε αργότερα γνωστός ως Ατατούρκ , δηλαδή «Πατέρας των Τούρκων») είχε νικήσει τους αντίπαλους και είχε την διακυβέρνηση της Τουρκίας.

Στην προσπάθεια του να εκσυγχρονίσει την Τουρκία στις νοοτροπίες της Δύσης έλαβε κάποια μέτρα.

Μέσα σε αυτά ήταν η σφαγή 1.500.000 Αρμενίων, 750.000 Ασσύριων και 353.000 Ποντίων Ελληνών, καθώς και οι σκληρές πορείες θανάτου προς την εξορία 1.500.000 Ελλήνων της Τουρκίας. Στις εξουθενωτικές αυτές πορείες θανάτου, αναρίθμητοι Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους. Κι όλα αυτά την περίοδο 1915-1923. Αυτή η γενοκτονία , που κατ’ ευφημισμό μόνο ονομάστηκε «εθνική εκκαθάριση» και «επανεγκατάσταση», αφάνισε τις περισσότερες αν όχι όλες , χριστιανικές μειονότητες στην Τουρκία και σήμανε το τέλος της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού στη Μικρά Ασία, μετά από αδιάλειπτη παρουσία 3.000 ετών.

Εθνική εκκαθάριση ονομάσανε τις δολοφονίες τόσων εκατομυρίων ανθρώπων.. Το ξενιτεμό και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που υπέστησαν όσοι "τυχεροί" Έλληνες μες την ατυχία τους κατάφεραν να σωθούν από τις σφαγές..

Επανεγκατάσταση ονόμασαν την δωρεά των ματωμένων ελληνικών πόλεων και χωριών που ξανά μοίρασαν στους Τούρκους υπηκόους τους..

Θα συνεχίσω σε δεύτερο πόστ.. την στεναχώρια και την φρίκη που μου βγάζουν όλα αυτά..

Παράδοση..

2007-11-12T13:52:00.002+02:00

Παράδοση: σύνολο πολιτιστικών στοιχείων και αξιών του παρελθόντος που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά κα επιβιώνουν στο παρόν.

H παράδοση καλύπτει όλο το φάσμα της πολιτιστικής δημιουργίας του ανθρώπου. Περιέχει ποίκιλες δραστηριότητες, όπως γνώσεις, ιδέες, ήθη και έθιμα και γενικότερα όλα εκείνα τα πνευματικά, καλλιτεχνικά και ιστορικά στοιχεία που συγκροτούν την πολιτιστική και εθνική φυσιογνωμία ενός λαού.
Αποτελεί την σπονδυλική στήλη κάθε έθνους.

Βασικές μορφές της παράδοσης είναι: α) η εθνική-ιστορική, β) η πνευματική, γ) η θρησκευτική και δ) η πολιτιστική- ηθική.
Είναι οι παραδόσεις εκείνες, οι οποίες μαζί με την ιστορία τροφοδοτούν την εθνική συνείδηση. Μαρτυρούν την ιστορική συνέχεια του έθνους.
Ιδιαίτερα οι πνευματικές παραδόσεις είναι η μνήμη των λαών.

Απ’ όλα τα πνευματικά δημιουργήματα εκείνα που δεν έπαψαν μέσα στους αιώνες να καθοδηγούν άτομα και λαούς, είναι όσα δημιούργησαν στο χώρο του πνεύματος και της τέχνης οι Έλληνες , παλαιότεροι και νεότεροι.
Είναι φανερό πως η πνευματική παράδοση της αρχαίας Ελλάδας επέζησε και μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Έδωσε τα φώτα του πολιτισμού στο ρωμαϊκό λαό και απ’ αυτόν διαδόθηκε σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Ο χριστιανισμός αργότερα αφομοίωσε το προσφορότερο από την ελληνική σοφία και προέκυψε η βυζαντινή παράδοση , η οποία συνεχίστηκε ζωντανή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Η βυζαντινή παράδοση θέριεψε τις ψυχές των σκλάβων και έφερε την εθνική αντίσταση το 1821.

Με τον όρο παράδοση δε νοείται ο συντηρητισμός και η οπισθοδρόμηση, η προσκόλληση στο παρελθόν και η άρνηση του δημιουργικού παρόντος. Αντίθετα νοείται πως η αξιοποίηση του παρελθόντος είναι δυνατό να γίνει αφετηρία για ένα δημιουργικό παρόν και μέλλον.

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά;; Γιατί δεν νοείται Ελληνισμός χωρίς παραδόσεις και παραδόσεις χωρίς ίχνος από στοιχεία του Έλληνα. Κουβαλάμε στην πλάτη μας την ιστορία ενός λαού που επέζησε μέσα στις τόσες κακουχίες και στις τόσες αντιξοότητες . Και πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό!! Αλλά και να μην ξεχνάμε τα όσα πέρασε ο λαός μας!! Να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε.Κάποιοι προσπαθούν και θα προσπαθήσουν να μας μπερδέψουν, να μας κάνουν να ξεχάσουμε!

Αλλά ο Ελληνισμός είναι αρχαία παράδοση, κρατάει πολλά χρόνια και δεν ξεχνιέται τόσο εύκολα..

Το τραγούδι της Αμαδρυάδας

2007-09-25T12:50:00.003+02:00

Τα βήματά του έπεφταν βαριά στα σκαλιά. Σαν μην ήθελε να κατηφορίσει αλλά μια δύναμη σαν μαγνήτης τον τραβούσε στον κάμπο.

Βαριανάσανε. Δεν θα ήταν εύκολη η νύχτα σήμερα. Το ήξερε. Του ήρθαν στο νού τα λόγια του Ορσιφάντη: « Θα σου σβήσω ότι αγαπάς περισσότερο». Θα σου σβήσω είπε και όχι θα σου κλέψω ή θα σου σκοτώσω. Η περιουσία δεν σβήνει, κλέβεται. Και σίγουρα δεν εννοούσε να σβήσει τη δική του τη ζωή. Τι άλλο τότε;

Όχι , όχι δεν είναι δυνατόν! Όχι εκείνη!

Γρήγορα να προλάβει! Επιτάχυνε το βήμα του. Λαχάνιασε. Σταμάτησε για λίγο να ξαποστάσει σ’ένα βράχο. Είχε αφήσει πίσω του και τελευταία σπίτια του χωριού. Το ποτάμι να περάσει ήθελε και θα έμπαινε στο «κόσμο του κάμπου» Τον δικό του κόσμο.
Ξαφνικά, μια μελωδία λυπητερή αναδύθηκε πέρα από το ποτάμι..... Η φωνή της!

« Μη μου ζωγραφίζετε άλλους βοριάδες στο στήθος
Τον Ζέφυρο στείλτε τον γλυκό
Μήπως της φωτιάς σβήσει το μίσος

Αγγελέ μου, τη γλυκιά σου παλάμη έλα και δως μου
Δάκρυ πικρό ν’ακουμπήσω
Τη νύχτα αυτή τη σκληρή έλα να ψάξεις το φως μου»

Η Αμαδρυάδα μου με καλεί! Η ικεσία της σαν να έβαλε φτερά στα πόδια του .
Έφτασε κιόλας μπροστά στο ποτάμι. Το ποτάμι δεν υπήρχε πια. Στέρεψε.
Πόσο θα δίψαγε η Αμαδρυάδα του , σκέφθηκε με πόνο.
Λάθος.

Η Αμαδρυάδα του, η νύμφη που ζούσε αιώνες μέσα στο κορμό της ελιάς, έστεκε μπροστά του γυμνή χωρίς το λαδί της φόρεμα. Άδεια αγκαλιά τα κλαδιά της.

Ορσιφάντηηηη!Ούρλιαξε.

Έκανε ν’αγγίξει το κορμί της που άλλοτε έσφυζε από ζωντάνια. Η στάχτη μπήκε κάτω από το δέρμα του. Έφτασε βαθιά μες τη ψυχή του.

Στάχτη την έκανε και αυτή.
Τότε άκουσε πάλι τον θρήνο της αγάπης του:

« Μη μου ζωγραφίζετε άλλους βοριάδες στο στήθος
Τον Ζέφυρο στείλτε τον γλυκό
Μήπως της φωτιάς σβήσει το μίσος

Άγγελε μου, τη γλυκιά σου παλάμη έλα και δως μου
Δάκρυ πικρό ν’ακουμπήσω
Τη νύχτα αυτή τη σκληρή έλα να ψάξεις το φως μου»

Να μην την εγκαταλείψει του φώναζε! Άρχισε να σκάβει με μανία. Τα χέρια του μάτωσαν και πότισαν το χώμα. Όσο πιο βαθιά έσκαβε τόσο πιο δυνατά ακουγόταν το τραγούδι της.

Έφτασε ως τις πανάρχαιες ρίζες. Είναι ζωντανές! Αναφώνησε. Και τότε σταμάτησε και το τραγούδι. Δάκρυα κεχριμπαρένια κύλησαν από τα μάτια του, ενώθηκαν με το αίμα που έτρεχε από τα χέρια του και πότισαν και αυτά το χώμα.

Αποκαμωμένος ακούμπησε την πλάτη του στις ρίζες τις αγαπημένες.
Με την αγάπη του θα την έκανε πάλι να ανθίσει.

Πoιο αναπτυξιακό μοντέλο;;; Ποια κυβέρνηση;;

2007-09-25T10:41:00.003+02:00

Είναι εύκολο να περάσεις τις καμένες δασικές εκτάσεις στην κατηγορία των πρώην καλλιεργήσιμων εκτάσεων, οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να πωληθούν για οικιστική ανάπτυξη. Οι τοπικοί αξιωματούχοι είναι συχνά πρόθυμοι να εξαγοραστούν, ενώ οι πολιτικοί έχουν την τάση να δίνουν «αμνηστία» στους υπεύθυνους για τα αυθαίρετα κτίσματα κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων.

Οι μεγάλες πυρκαγιές που κατέστρεψαν το ένα έκτο του δασικού πλούτου της Ελλάδας έφεραν με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα τη χρεοκοπία του αναπτυξιακού μοντέλου που εφαρμόζουμε. Με τις επιλογές μας οδηγούμαστε σε περιβαλλοντικό και κοινωνικό αδιέξοδο.

Όλοι γνωρίζουν πως καίγονται τις περισσότερες φορές τα δάση. Το ερώτημα είναι εάν έχουν το θάρρος να το πουν.. Η καταστροφή του δασικού πλούτου δεν είναι αποκλειστική υπόθεση της εκάστοτε κυβέρνησης γι’ αυτό άλλωστε οι μεγάλες πυρκαγιές δεν φαίνεται να επηρεάζουν καθοριστικά το αποτέλεσμα των εκλογών. Παρατηρήθηκε μία τάση φυγής ψηφοφόρων με οικολογικές και κοινωνικές ευαισθησίες από τα κόμματα εξουσίας προς την κατεύθυνση μικρότερων πολιτικών σχηματισμών. Αλλά τίποτα σημαντικό , τίποτα που να κάνει την διαφορά..

Το νέο μοντέλο νεοελληνικής οικονομικής ανάπτυξης «κάηκε» στις μεγάλες πυρκαγιές του καλοκαιριού. Η Αθήνα χωρίς των Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας θα κάνει νέο ρεκόρ ατμοσφαιρικής ρύπανσης και θα πέσει ακόμα πιο χαμηλά στη διεθνή αξιολόγηση της λειτουργικότητάς και της ποιότητας ζωής των κατοίκων και των επισκεπτών..

Χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον και στην ιστορία μας θα οδηγηθούμε στο περιθώριο..

Στη ρωγμή του χρόνου

2007-09-25T10:37:00.003+02:00

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ

Τα διδάγματα του Αυγούστου..

2007-09-01T14:18:00.001+02:00

Τον Αύγουστο του 2007 όλοι οι Έλληνες θα τον θυμόμαστε για πάντα.. Θα τον θυμόμαστε με θλίψη και πόνο για τις δεκάδες ζωές που χάθηκαν στον πύρινο εφιάλτη. Θα τον θυμόμαστε με δέος για την ασύλληπτη καταστροφή, η ένταση και η έκταση της οποίας ξεπέρασαν τα ανθρώπινα μέτρα.Θα τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την υπεράνθρωπη προσπάθεια εκατοντάδων ανθρώπων - πυροσβεστών, εθελοντών, και απλών πολιτών-, που έδωσαν με αυτοθυσία τη μάχη για να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που κινδύνευαν, αλλά και για χιλιάδες άλλους, που επέδειξαν πρωτοφανή αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς για την ανακούφιση των πληγέντων...

Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας..

2007-08-28T14:10:00.001+02:00

Κάψανε την Ελλάδα μας και εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα...

Καταστρέφουν ότι πιο δικό μας.. ότι πιο πολύτιμο..

Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να ριμάζουνε τις ζωές μας, να καίνε τα σπίτια μας;;

Τρίτη

2007-07-02T16:22:00.003+02:00

Η καυτή.. η αφόρητη Τρίτη. Βρίσκεται ενδιάμεσα στη βδομάδα και στο πρόγραμμά σου..
Εξαντλημένη από το πρόγραμμα της εξεταστικής, διαβάσματος, δουλειάς, και ελαχίστου ύπνου. Να βρίσκομαι μέσα στο τρένο με δύο τσάντες γεμάτες βιβλία.

Η Θερμοκρασία και σήμερα θα ξεπεράσει τους 40 οC είπανε.. Μία Αθήνα καμήνι..
Είπα δεν θα ξανα αργήσω στη δουλειά και αυτό προσπαθώ να κάνω με πολύ κόπο.
Κουτουλάω και ακόμα είναι πολύ πρωί.
"Τρίτη είναι" σκέφτομαι... " αχ να ήτανε Πέμπτη.. που ανυπομονείς να έρθει και η επόμενη
μέρα για να σταματήσεις να δουλεύεις.. όχι όχι να 'τανε Παρασκευή καλύτερα.. που το απόγευμα έχεις καφεδάκι με τις φιλενάδες.."
"Πάντως όχι Τρίτη.. όχι Τετάρτη ούτε Τσαγκαρο Δευτέρα"

Στη δουλειά δεν με καταλαβαίνουν. Λες και είναι βαλτοί όλοι, δοκιμάζω τις αντοχές μου όπου
και αυτές έχουν στερέψει τώρα τελευταία.
Άλλα σου τάζουν στην αρχή όταν προσλαμβάνεσαι, όταν κερδίζεις με το σπαθί σου μια θέση στον ήλιο και άλλα συμβαίνουν στη συνέχεια. Δύο χρόνια πάνε τώρα..
Την αγαπώ αυτή τη δουλειά, τη νοιάζομαι και όμως είμαι αναλώσιμη.. Μου το δείχνουν όποτε πέσουν οι επιδόσεις μου. Όποτε κουραστώ.. "Μα είμαι και άνθρωπος"σκέφτομαι.

Κοιτάω έξω από το παράθυρο "Καλλιθέα" γράφει η ταμπέλα έχω ακόμα πέντε στάσεις. Όλα
μαζί τύχανε αυτό το καιρό. Και εγώ να τρέχω..
Αναλώσιμη..
Αναλώσιμη..
Το λέω για να το χορτάσω. Να το καταλάβω, να φύγουν οι ψευδαισθήσεις ότι και εκείνοι με νοιάζονται , εκτιμούν τις προσπάθειές μου.
Όμως όχι άλλο πράγμα η δουλειά. Η δουλειά είναι δουλειά .. δεν χωράει συναισθήματα

"Εκεί έξω πεινάει πολύς κόσμος καρδιά μου" μου λέει ο πατέρας μου όταν σκύβω το κεφάλι.
Και όσα δάκρυα κι αν θέλουν να τρέξουν από παράπονο τα σταματάω, έχει δίκιο σκέφτομαι..
Εξεπίτηδες το κάνουν κάθε τέτοια εποχή που έχω εξεταστική. Και όλα μέσα στο κεφάλι μου.. τι να πρωτο- αποστηθίσω.. τι να θυμάμαι.. εκκρεμότητες, συνεργάτες που πήραν τηλέφωνο, ή Αστικό ή Εργατικό Δίκαιο;

Θα ΄θελα να μπορούσα να εξαφανιστώ.. Θα 'θελα τα αφεντικά μου να μου έδιναν λίγες ώρες άδεια για να διαβάσω ( δεν συζητάω για μέρες.. όνειρο απατηλό)
Θα 'θελα να υπήρχε ανταπόκριση σε όλα αυτά που κάνω..
Όλη η μέρα κυμάνθηκε από 40 οC μέχρι 47 οC . Έβραζαν τα πάντα. Πέρασα ατελείωτες ώρες κάτω από το aircodition μα νοιώθω πεσμένη. Κ όχι από τους τυχερούς.
Φεύγουν οι ώρες άδικα και 'γω μένω με το καημό γιατί θέλω τόσο πολύ να διαβάσω.. :(

“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

2007-06-08T11:36:00.001+02:00

Το σκέφτηκα πολύ πριν ανοίξω αυτό το blog.. Τελικά κατέληξα στην απόφαση ότι αστείρευτη αγάπη μου είναι η γραφή.. η δημιουργία.. η διατύπωση σκέψεων δικών μου και μη..
(Μάλλον πρέπει να μιλάω πολύ και στην πραγματικότητα..)

“Empezamos” θα πει ξεκινάμε..

Για που αλλού; Μα για Βαρκελώνη..

Σε μια εποχή που λατρεύει την επιστήμη και την τεχνολογία, εδώ υπάρχει ακόμα χώρος για τη μαγεία και το μεταφυσικό. Κάτω από την ομιχλώδη ατμόσφαιρα της κρύβονται οι πιο συναρπαστικές ιστορίες μυστηρίου. Στο δίπτυχο λογική και ευαισθησία επιλέξτε το δεύτερο και αφεθείτε στα θέλγητρά της

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη των μοντερνιστών. Η γαλλική art nouneau βρήκε τη βασίλισσα της Καταλανίας τους καλύτερους εκφραστές της. Gaudi, Picasso, Miro … όλοι πέρασαν από εδώ αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Κτήρια γεμάτα χρώματα που μοιάζουν ζωντανά και μουσική από πλανόδιες μπάντες.. Μια πόλη που σφύζει από τέχνη και ζωντάνια..

Οι κάτοικοι εδώ είναι φιλικοί και αυθόρμητοι, κάποιες φορές λίγο παραπάνω από το κανονικό, τόσο ώστε υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθούν αγενείς, αν τα γούστα σας κλίνουν προς το γαλλικό πρότυπο που επιβάλλει τυπικότητες όπως ευχαριστώ ή παρακαλώ. Στη Βαρκελώνη αυτά περιορίζονται στη βασική χρήση. Ωστόσο τις ώρες παραμονής σας σε κάποιο bar θα ακούσετε τις πρόσχαρες «καλημέρες ή καλησπέρες» να απευθύνονται από τους νεοαφιχθέντες σ’ όλους τους υπόλοιπους πελάτες.

Gaudi, Dali, Picasso, Miro είναι μερικοί μόνο από τους διάσημους καλλιτέχνες, «παιδιά» της περίφημης σχολής των μοντερνιστών με έδρα την Βαρκελώνη. Ποιος δεν γνωρίζει τα περίφημα έργα του αρχιτέκτονα Antoni Gaudi, που κοσμούν τους δρόμους της Βαρκελώνης. Το ιδιαίτερο στυλ του δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Κυματιστές φόρμες, έντονα χρώματα και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν σε παιδικά παραμύθια, όπως φρούτα ή λουλούδια, και σχεδόν παντού κολάζ από πολύχρωμα πλακάκια που καλύπτουν τμήματα προσόψεων, είτε πρόκειται για εκκλησίες είτε για κατοικίες. Τα κτήρια μοιάζουν ζωντανά και όταν τα κοιτάζει κανείς ταξιδεύει με όχημα τη φαντασία σε τόπους μαγικούς, σε μέρη όπου μια άλλη λογική κυριαρχεί… Πώς να εξηγήσεις εξάλλου τις ανθρωπόμορφες καμινάδες ή τις καλυμμένες με χρωματιστές πλάκες, σαν λέπια, σκεπές. Η διασκέδαση είναι τρόπος ζωής και φαίνεται σε κάθε δραστηριότητα και εκδήλωση της καθημερινότητας.

Vamos uva vuelta : θα πει πάμε μια βόλτα;;

Σενάριο απόδρασης…

2007-06-08T11:30:00.001+02:00

Κάθε βιβλίο είναι ένα καινούργιο μεγάλο ταξίδι.

Ταξίδι σημαίνει ζωή. Τα ταξίδια μεγαλώνουν τη ζωή μας, την πλουτίζουν όπως άλλωστε κάνουν και τα βιβλία.

«Το βλέμμα της Δανάης ξεφύλλιζε ανόρεχτα κι αδιάφορα στα προάστια της Αθήνας.
Ξαφνικά η καρδιά της αναπήδησε. Πετάχτηκε πάνω κι έβγαλε το κεφάλι της σχεδόν έξω από το παράθυρο. Η κουρτίνα παρασυρμένη από το ρεύμα αέρα ήρθε και της έκρυψε την εικόνα. Την ακινητοποίησε μια απότομη κίνηση. Και τότε είδε εκεί, στον δρόμο που προχωρούσε παράλληλα με τις γραμμές, τη μηχανή του Πέτρου! Η καρδιά της πήγε να σπάσει! Ένιωθε τους χτύπους της να πιέζουν δυνατά τους κροτάφους. Ένα αίσθημα αναπάντεχης χαράς και συγχρόνως λύπης ήρθε να της κρατήσει συντροφιά. Σήκωσε τα χέρια της και χαιρέτησε ξανά και ξανά.

- Άνεμος! Είναι ο θεός Άνεμος! σκέφτηκε και με την αναστροφή του χεριού σκούπισε δυο ανυπόμονα ρυάκια πριν αυτά προλάβουν να γίνουν σταγόνες και να παρασυρθούν απ’ την ορμή του αέρα έξω από το ανοιχτό παράθυρο.»

(- Γυρίζω Σάββατο. Με την αμαξοστοιχία των οκτώ. Ονειρεύομαι στην αποβάθρα να δω τον Άνεμο καβάλα στη μηχανή του. Πεθύμησα την ανάσα σου και τη φωνή σου...)